Сайн байна уу? 

Гэнэт л чамд хэн нэгнээс, ирээдүйгээс, одоо байгаагаас чинь тэс өөр чиний  бичсэн захидал ирвэл  мэдээж гайхна. Гэлээ ч би чамд одоо, хаа холын үймээнт хотоос, их хотын дунд амьдарч хэдийн дассан “том охин” болчихоод захидал бичиж байна. Үүний яг эсрэгээр байсан 20 насныхаа тухай инээмсэглэн дурсах бүр хэчнээн олон зүйлийг гээж,  хэчнээн ихийг олж авсанаа санан, энэ бүхэн зүгээр л зөнгөөрөө, аясаараа болоод өнгөрсөн гэдэгт итгэдэг Инга шүү дээ. Миний хайрлан боддог, өмнөөс нь бас харамсдаг атлаа тэнэг үйлдлүүдийг нь санах бүртээ инээмсэглэн цагаатгахаас  өөр аргагүйд хүрдэг, 20 настай, тэр л  охин чамтай  цаг хугацааны нэг хэсэгт,  ямар нэгэн байдлаар таарвал  ингэж хэлнэ:

Инээд алдсан, хэнд ч итгэж чадах чиний  хийсэн алдаа, оносон оноог өнөөдөр мөн л инээд алдсан (одоо бол илүү чин сэтгэлээсээ инээдэг болсон) энэ  бүсгүйнхтэй  харьцуулах аргагүй ч... чамд энэ захидлыг хаяглаж байна.

Царай зүс, галбир, үсний засалтаа төгс гэж хардаггүй ч хамрын өндөр, нүдний хэмжээнээс аз жаргал минь огт хамаардаггүй болсныг чамд хэлбэл лав гайхна. Зарим нэг зүйлтэй тэмцэхийн оронд эвлэрэх хэрэгтэй юм гэдгийг чи бүр төсөөлөх ч үгүй. Тэмдэглэлийн дэвтэртээ нямбайлан бичсэн бүх төлөвлөгөө чинь нуран унаж, оронд нь өөр төлөвлөгөө зохиотлоо, дараа нь ер юуг ч төлөвлөх аргагүйг (тэр тусмаа амьдралыг ) ойлготлоо чи  олон юмыг туулж гарна. Найдвар тасарч, бүх юмыг дуусгаад хаа нэг тийшээ ор сураггүй явчихмаар үе тохионо. Гэвч чи  хаашаа ч явахгүй ээ. 

Сонин, хэвлэлийн хуудсанд олонтаа тааралддаг “хэрхэн хүчирхэг байх вэ”, “амжилтад хүрэх 30 зарчим” гэх мэт зөвлөгөө унших хэрэггүй дээ. Тэртээ тэргүй, тийм зөвлөгөө, жор биш гарцаагүй байдал, арга тасрах агшин, уналт л чамд урагш алхах хүч өгнө (надад итгээрэй). Чи үнэндээ бодож байгаа шигээ зоримог, дайчин, хөдөлмөрч хүн биш. Залхуу, хэнэггүй зан чинь цаашид ч чамд саад болсоор байх учир ядаж өөрийгөө хүчилж, чармайж сураарай.  Гэхдээ чи их азтай. Хожим чи гэнэтийн олон зүйл, урвалт, хагацлаас зөвхөн аз, аз, бас дахин азаар л мултарч гарах учир азтай, одтой нэгэн гэдэгтээ үргэлж итгэж яваарай. 

Хэнийг ч, юуг ч хүчлэх хэрэггүй, зарим зүйлийг байгаагаар нь үлдээх ёстойг, жинхэнээсээ хайрлахын тулд алдах хэрэгтэйг, алдсанаа мэдэх ёстойг чи зүүдлээ ч үгүй яваа. Хамгийн ойрын хүнээс л урвалт ирдэг ч мөнөөх л хүнийхээ гарыг атгаад уучлалыг нь сонсдог таахын аргагүй амьдралд чанд хатуу биш, харин хүлцэгч байх нь илүү амар. Гэвч итгэл найдвар мөхөх үед л хүлцэл ирдэг үе байхад хүлцлийг олсон үедээ мөхсөн итгэл чинь сэргэдэг гэдгийг их хотын гялалзах барилгын дунд, шөнийн тэнгэр дэх ёслолын буудлагыг харж зогссоноосоо хойш олон жилийн дараа ухаарна. Үнэндээ олон  жил, зургаан жил, долоон жил гэдэг сонсогдож буйгаасаа богинохон ч  гэлээ хаашаа ч битгий яараарай. Очих газар, уулзах хүн, туулах замыг чинь хэн нэгэн бидэнд зориулаад бэлдчихсэн байдаг гэх тавиланч үзлийн тухай сонсох хүртэл чинь магадгүй урсгал дагаад хөвөх л чам шиг эмзэг хүний хувьд шархлахгүй байх гарц шүү. 

Ерөөс хайрын тухай энэ би чамд ганцханыг  өгүүлж чадна. Өөрийгөө, одоо байгаагаа, алдаж буйгаа ч чин сэтгэлээсээ хүлээн зөвшөөрч, эвлэрч, үнэлнэ гэдэг л үнэндээ хайр юм шүү. Энэ бүхнийг ойлгохын тулд чи урт зам туулна, шантрах үе гарна.  Гэсэн ч хуруу инчдэхийн зуур өөрчлөлт ирчихнэ гэж битгий найдаарай.

Ээ, би чамдаа олон зүйлийг анхааруулж хэлмээр байвч чиний зөрүүд өөрийнхөөрөө занг хэнээс ч илүү мэдэх тул сургаал хайрлахаа ингээд азная. Ганцхан л зүйлийг захих минь: Томдсон, гэхдээ биед чинь учиргүй эвтэйхэн байдаг саарал цамцаа тайлж хая. Чамд улаан өнгө илүү зохидог юм.