Цонхны цаана үй олноороо шулганан жиргэдэг байсан дуу нь шингэрч, оройн тэнгэрт сүрэг сүргээрээ цувран нисэх шувуудын бараа алсран алсран холдоод л. Навчис нэг нэгээрээ газарт унаж, салхи урьдынхаасаа арай өөрөөр үлээгээд л. Байгаль өөрөө нэгэн үеэ үдэж буй мэт намрын өдрүүд өнгөрч байна. Би ч бас энэ намар ямар нэгэн үетэйгээ салах ёс хийж байгаа юм шиг санагдана. Шувууд шиг, навчис шиг, салхи шиг.

         Өнгөрсөн жилүүдэд хичээлээ тараад гэр рүүгээ яарах, маргаашийн даалгавраа бодох, өглөө эрт босохоос өөр чухал зүйлгүй мэт амьдардаг байж. Харин одоо бол цүнхэнд сурах бичиг, дэвтрүүдийн хажуугаар ирээдүйн тухай бодол минь хамт “явж”, өглөө босохдоо өчигдрөөсөө арай өөр хүн болсон мэт санагдана. Тийм ээ, би оюутан болсон.

         Оюутан болно гэдэг зүгээр л өөр сургуульд орох биш юм байна. Өмнө нь хэн нэгэн “Маргааш ингэнэ, тэгнэ шүү” гэж хэлж өгдөг байсан бол одоо өөрөө шийдэх зүйл дэндүү олон болжээ. Хаашаа явах, хэнтэй нөхөрлөх, юунд дурлах, ямар хүн болохоо бага багаар өөрөө сонгохоос аргагүй болж.

      ...Гэхдээ хааяа хүүхэд нас минь хаа нэгтээ гээгдээд үлдчихсэн ч юм шиг санагдах юм. Өглөөний цайны үнэрт сэрдэг байсан гэр, хичээлээс тараад санаа зовох зүйлгүй алхдаг байсан зам, орой болохоос өмнө амжиж тоглох гэж яардаг байсан өдрүүд нэг л холын дурсамж шиг үгүйлэгдэж байгааг яана...

        Шувууд нүүдэллэж байна. Тэдний нисэж байгаа зүгийг би мэдэхгүй. Гэхдээ тэд буцаж ирдэг гэдгийг мэднэ. Магадгүй амьдрал ч бас тийм байх. Зарим үе ард үлдэж, зарим нь эхэлдэг. Өчигдөр дуусахын зэрэгцээ маргааш эхэлдэг. Энэ намар навчсаа гөвж буй моддын дунд би анх удаа өөрийнхөө амьдралыг өөрчлөгдөж байгааг анзаарлаа. Шувууд алсарч, навчис унасаар л байна. Үүнээс цааш би хаашаа явах ёстойгоо одоохондоо мэдэхгүй ч ямарч л байсан өөрийнхөө зүг рүү алхаж эхэлж байна. Навчис унасан шинэ өдрүүдээр би өөр рүүгээ алхаж явна.