Алслагдсан гэр хорооллын тоос шороотой, энхэл донхол гудамжаар усны тэрэг түрсэн хүүхдүүд цуварна. Хичээлээ тарж ирэнгүүтээ хувцсаа солиод, тэргэн дээрээ усны савнуудаа ачаад уулын цаана байх худгийг зорих нь тэдний өдөр тутмын, бас хамгийн том ажил нь. Усанд явах зам хол, бартаатай, айдастай. 50, 60, 80 литр устай тэргээ түрээд уул өөд мацах, тэгээд тэргээ алдчих шахан уруудах, нохойд хөөгдөх, машинуудын тоосонд булуулах, хөөрхий муу тэрэгнийх нь дугуй гэртээ хүрч чадахгүй аятай “яйжигнах”, “яасан уддаг юм” гэж аав, ээждээ, эсвэл ах, эгчдээ загнуулах... Энэ бүхэн өдөр бүр давтагдана. Гэлээ гээд хананаасаа усаа авдаг орон сууцыг тэд мөрөөдөхгүй. Хажуухандаа худагтай байхыг л хүснэ.