Хүн болгон бороонд дуртай биш байж болох ч өнгө өнгийн будгаар хорвоог хардаг. Хүүхэд насандаа солонгод дуртай байсан юм. Тэр л “Солонгын үзүүрийг бариад авчих юмсан. Тэнд юу байдаг бол” гэсэн бодолдоо автана.  Оргүй хоосноос эхлээд бүхий л зүйлийг төсөөлөн мөрөөдөж, түүндээ тун чиг их хөөрөн догдолдог сон.

   Солонгыг ямар амттай бол, ямар үнэртэй бол, нисдэг болов уу. Солонгод хүслээ шивнэвэл биелэх болов уу. Аль эсвэл шидтэний гулсуур юм болов уу. Эсвэл ганц эвэрт морины нулимс юм болов уу хэмээн их л зүйлийг төсөөлөн бодож түүндээ автан солонгын зүг гүйдэг байсан үе минь дэндүү нандин байж дээ.  

Би говь нутгийн хүүхэд болохоор ч тэр үү бороонд юу юунаас илүү дуртай. Бороо орох бүрийд гэрээсээ гараад, хашаан дотроо эргэлдэн, тэнгэр өөд хараад “Бороо бороо ороорой, Оросын маамуу ирээрэй” гээд хэн хүнээс илүү чанга орилон инээдэг байсан даа. Найман настай байхдаа бороон дунд найзуудтайгаа нуугдаж тоглож байснаа ердөөсөө ч мартдаггүй. Хоёр хашааны завсар орж суугаад, амьсгаа даран, биднийг хайж байгаа найзынхаа алхааг сонссон даруйдаа л амаа гараараа дарна. Чимээ л гаргахгүй гэж тэгж байгаа хэрэг л дээ. Баригдалгүй удсан хүүхдийг бусад нь “тагнуулч” хэмээн нэрийдэж, шагширан магтдаг байсан юм. Түгшүүртэй мөртлөө хөгжилтэй, тэрүүхэн тэндээ адал явдалтай тоглодог байж дээ.

   Харин одоо бороо ороход чимээгүйхэн инээмсэглэдэг. Дусал дуслаар шаагин орж буй бороог алган дээрээ тосон авч, хэсэгхэн бөмбөрүүлж байгаад л хэдэн дуслаа доош нь сэгсэрч орхиод, цааш алхдаг болж дээ. Балчирхан би харсан бол “Уйтгартай юм” хэмээн санаа алдах байсан байх.Тэр жаахан охин бол шалбааг туучин тоглон харайж, үеийнхээ хүүхдүүдтэй наадан баясах байсан биз.

   Яагаад ч юм бороо орохоор цаанаа л нэг сэтгэлд таатай байдаг сан. Өдий болтол хааяахан санаанд орж ирэх тэдгээр дурсамж бүхэн минь бороотой холбоотой учраас тэр байх. Удаж, удаж бороо орохоор удаан хатаж гандаад, хорчийж унахын даваан дээр услагдаж буй цэцэг мэт л баярладаг болохоор бороонд би тийм л их хайртай биз.

   Бидний амьдрал бороо шиг. Яг л бүрхэг тэнгэрээс дуслан орох бороо мэт. Заримдаа бүр азарган бороо шиг ширүүсч, бусдын сэтгэл мэдрэмжийг үл тоон уцаар гаргана. Гэхдээ бид амьдралаас их юм шаардалгүй, бүх зүйлийг хүндээр хүлээж авахгүй байж чадвал нартай бороо шиг өнгөлөг амьдарна шүү дээ. Зүгээр л байгаа зүйлдээ сэтгэл хангалуун байвал болох нь тэр.