...Арван хэдэн жилийн өмнө би шинэ жилийн баярыг догдлон хүлээж, “Санта клаус цаа буга, чаргатайгаа нисэж ирээд, шөнө гэрийн тооноор бэлэг өгдөг” гэдэгт чин сэтгэлээсээ итгэдэг жаахан охин байлаа.

    Тэр үед арванхоёрдугаар сар дөнгөж гармагц зурагтаар өдөржин Санта клаустай кино гардаг байсантай холбоотой байх. Тэгээд л ааваасаа “Санта байдаг тэ” гэж өдрийн хэд асууна. Аав харин “Монголд өвлийн өвөө л байдаг юм. Миний охиныг сургуульд ороод, онц сурах юм бол ирнэ” гээд намайг өхөөрдсөн харцаар харангаа хэлдэг байлаа.

        Удалгүй би сурагч боллоо, тэгээд “А” үнэлгээ авахын төлөө хичээнгүйлэн суралцаж, шүлгээ оройжин амандаа бувтнасаар цээжилнэ. Маргааш нь хамгийн түрүүнд асуугдаад, хүссэн үнэлгээгээ аваад сая нэг санаа амардаг байв.  

              Сая нэг юм хүсэн хүлээсэн арванхоёдугаар сар гарлаа. Бид өөрсдийн хийсэн өнгө өнгийн цаасан тоглоомоо таазнаас жижиг уяагаар тогтоогоод, ангийнхаа хана, цонхон дээр усан будгаар гацуур зурж, чимэглэлээ. Тэр үед одоогийн шиг том гоё гацуур, гялтганасан шилэн тоглоом, цөмөөхэй зэрэг чимэглэл ховор байсан сан.  Ангиа чимэглэж дууссаны дараа  багш “За хүүхдүүд ээ, ангиа чимэглэж дууссан бол эртхэн тараарай. Маргааш сургуулийн шинэ жилтэй, манай ангиас онц сурсан таван хүүхэд өвлийн өвгөнөөс бэлэг авна шүү” гэх нь тэр.

            Тэр оройжин нойр хүрэхгүй, “Би өвлийн өвөөтэй уулзаж, бэлэг авах болов уу, ядаж царайг нь харчих юм сан” гээд догдлоод орондоо хөрвөөсөөр өглөө болгож билээ.

       Маргааш өдрийн 15: 00 цагийн үед шинэ жилийн баяраа догдлон хүлээсэн долоо настай, сумын төвийн улаан хацартай хэдэн хүүхдүүд хөтлөлцсөөр Соёлын төвийн зүг алхлаа. Соёлын төвийн хаалгаар ороход, сүрдмээр том гацуур засаж, өнгийн гэрэл, саа, цасан ширхгээр чимсэн байсан сан. Тухайн үедээ л мөрөөдөл биелэх мэт баярлаж, зүрх түг түг гээд чанга гэгч нь цохилох нь өөрт минь сонсогдож байсан нь одоо ийн бичиж суух зуур нүдэнд тод харагдаж байна.

          Удалгүй тайзны улаан хөшиг нээгдэж, шинэ жилийн тоглолт эхэллээ. Соёлын төвийн дуучин, бүжигчид болон сургуулийн ах, эгч нар ээлжилж үзүүлбэр үзүүлээд л тунч сайхан.  Гэвч би дотроо “Өвлийн өвөө хэзээ нь гарч ирэх бол” гэж бодоостой.  Удалгүй үзэгчдийн суудлын араас Өвлийн өвөө “Сайн байцгаана уу, хүүхдүүд ээ. Өвлийн өвгөн аав нь

    “Цас мөсний орноос цан чаргаа  хөлөглөсөөр

    Цасан охидоо дагуулсаар

  Үүлтэй тэнгэрийн доогуур

  Үзүүртэй модны дээгүүр нисээд ирлээ...” гэсээр орж ирлээ. Анх удаа өвлийн өвөөтэй уулзсан минь тэр.

            Би шинэ жилийн баяраар өвлийн өвгөн бидэн дээр яаран ирж бэлгээ тараагаад, дараагийн хүүхдүүд рүү явдаг байх “ гэж төсөөлдөг байлаа. Гэтэл өвлийн өвгөн нэг л яарсан шинжгүй, тайзны голд сууж, цасан охид нь бүжиглэж эхэллээ.

    Би “Хурдан бэлгээ өгөөд явахгүй бол бидэн шиг хүлээж байгаа хүүхэд олон байх даа” гэж бодоод л... Тэгтэл Алиалагч том дурангаа гаргаж ирээд, “Сургуулийн амжилт гаргасан, онц сурлагатан, авьяаслаг сурагчид энд байна уу” гээд биднийг дурандаж эхлэх нь тэр. Алиалагчийг нүд салгалгүй ажиглаж байх зуур өвлийн өвөө “1В ангийн сурагч ... миний охин ирж, өвлийн өвөөгөөсөө бэлгээ аваарай” гэх нь сонсогдов. Хажуудаа суусан найзаасаа “Сая намайг дуудсан уу” гээд л итгэж ядан тайз руу гарч, өвлийн өвөөд үнсүүлж байлаа. Бэлгээ тэвэрсээр гэртээ ирээд, аав, ээждээ “Энийг хараа би өвлийн өвөөтэй уулзаж, бэлэг авсан. Агаад муу сурдаг болохоор бэлэг өгөөгүй” гэж байсан сан.  Гэтэл ах “Өвлийн өвгөн чинь биеийн тамирын багш” гээд намайг уйлуулсан юм...

         Ингээд бодоход үлгэрийн баатар, өвлийн өвгөнийг бодит гэдэгт ч итгэж, чин сэтгэлээсээ хүслээ шивнэж, хичээдэг хүүхэд насны шинэ жил хамгийн дурсамжтай сайхан байж дээ.