Нэг л өглөө сэрэхэд, Ерөнхийлөгч нь дайн зарлаж, иргэдээ дайчлана хэмээн шийдвэр гаргана гэдэг хэчнээн цочирдом мэдээ болохыг төсөөлөхөд ч бэрх. Төсөөлж, бодоход ийн бэрх байхад бодит байдалд ямар байгаа бол. Орос, Украины иргэд хэчнээн их айж байгаа бол гэж бодож үзсэн үү. Мэдээж бидэнтэй адил хүн болохоор айж байгаа, тэд. Гэтэл бид “Оросууд ихээрээ дүрвэж байгаа гэнэ. Гадуур Оросууд их явах боллоо. Ямар нэгэн хяналт, шалгалт гэж байна уу.Машин тэргийг нь сайн шалгаж байгаа юм уу. Галт зэвсэг тээж явах вий дээ” гээд минь хувиа бодон, довоо шарлуулж суух.

  Хөрш гүрний иргэд нь амь наана, там цаана гэж айж, бэргэж, сандарч явахад, “Наа муу, сайн юмнуу даа наашаа битгий оруул” гээд хүний мөсгүй загнаад сууж байна гэдэг Монгол хүнд лав зохихгүй зан чанар. Өнөө хүний чанар сайн гэдэг бид ингэж яриад, нэгнээ ад шоо үзэж, элэглэх шахам суугаа нь даанч өрөвдмөөр биш гэж үү. Ер манай улсын мөнхийн хөрш гэгддэг Орос орны иргэд ийн аюулт нөхцөлд монголчууд бид юугаар туслаж, дэмнэж байна вэ гээд бодохоор үнэндээ барьцтай хэлчих зүйл даанч байхгүй.

      Мэдээж “Тэнд дайн болж байхад бид яах билээ. Муу эр дайнд хөөрнө” гэдэг хэмээж ч байж мэдэх юм. Тэгвэл бидэнд мөнхийн хөршийн иргэддээ туслах зүйл байна. Сэтгэлээрээ, хандлагаараа, аргаа барахдаа манай улсад орж ирэхэд нь ад үзэхгүй байж байгаад буцаах. Үүнээс илүү тус гэж тэдэнд үгүй. Сандарч тэвдэхдээ тэд хөрш орон болох манайхыг зорьсон байх. “Монголчууд халуун элгэн сэтгэлтэй. Ийм үед л бидэнд туслаж, биднийг хоргодуулна даа” гэж горьдсон байх. Гэтэл бид манай улсад ирсэн Орос иргэдийг гэрлэн дохион дээр ч муухай харж, энд тэнд үйлчилгээний газруудад сууж байхад нь шүргэх төдий зөрж байгаа нь ичмээр байхаас гадна хэтэрхий өөдгүй байна уу гэмээр. Уг нь бид  хөрш улсдаа ийм л үед элгэн халуун сэтгэлээр хандахгүй бол хэзээ хандах гэж.  

Цаг цагаараа байдаггүй, цахилдаг хөхөөрөө байдаггүй гэдэг шиг Оросын дайн дуусаж, тайван цаг мөдхөн хүрээд л ирнэ.

      Энэ хооронд л уужуу байж, хүн чанартай байж яагаад болохгүй гэж. Бид нэг л дэлхийн хүмүүс шүү дээ. Юуны тулд мөнхийн хөрш билээ. Хөрш орон гэдэг бүх л талаараа тулж, түших улс биш үү. Түүнээс айж тэвдэж, аюулд орохын цагт хаалгаа түгжээд, хилээ хаагаад суудаг орон байх ёсгүй. Мөн Оросуудыг айж, сандарч байхад нүүрээ бууруулж, хүнд байдалд нь нэмж дэвсэллээ гээд монголчууд ямар хүн чанартай хүн болохоо л харуулна. Тиймээс удахгүй тайван цаг ирж, тэд буцахад, бид хүнээрээ, мөн чанараараа үлдэх нь чухал. Ингэж гэмээнэ Монгол Улс байна, монгол хүн гэж орших учиртай. Түүнээс уурлаж, бухимдаж, хөөж туулаа гээд сайн зүйлд хүрэхгүй. Харин ч бид ханилгаагүй, хүн чанаргүй, эв найрамдалгүй зожиг улс болж харагдана.

     Хэрэв Монголд дайн болсон бол, ямар нэгэн аюул тулгарсан бол бид мөнхийн хөрш Орос орноос л тусламж гуйх байсан. Тэгэхэд Оросын иргэд биднийг ад үзэж, хөөж, туугаад байвал ямар байх вэ гэдгийг бодож үзсэн болов уу. Хэрэв гээд өөрийн улс дээр бодоод үзвэл сэтгэл уужирч, нэгнээ, мөнхийн хөршөө хайрлах сэтгэл төрнө. Магад Орос Украины дайн улс гүрний ямар мөн чанартайг шалгаж байгаа сорилт байж ч мэднэ. Тиймээс дайн мөдхөн дуустал уужуу тайван хүлээж, харин харцаараа, итгэлээрээ хөрш гүрний хүн арддаа урам өгч, дэмжих хэрэгтэй. Дахин хэлье. Орос, Украины дайн мөдхөн дуустал манай улс руу орж ирж байгаа иргэдэд уужуу хандах хэрэгтэй.