Валентин зөрж өнгөрөх хүмүүсийг үл анзааран юу ч юм тэмдэглэн бичээд завгүй сууна. Холхих олны дотроосВалентина түүнийг олж харна. Тун товчоор тэдний учрал эндээс эхэлнэ. Хайрын түүх болгон яг энэ хоёрынх шиг санаатай, санамсаргүй, гэнэ сэрэггүй атлаа гэгээнээр эхэлж байдаг. Яг одоо энэ цаг мөчид ч учрал тохиож л байгаа. Хорвоо дэлхий гэдэг ерөөс хайрын түүх өрнөх л газар шиг. Алхах бүрд тосох нь хайр. Хаалга, цонх бүрийн цаана угтах нь ч хайр. Ерөөс хайр, хайр бас дахин хайр. Гагцхүү хайрыг хэн мэдэрч, хэн ойлгож, хэн хайрыг хайр чигээр нь хүлээн авч, хайрласан шиг хайрладаг вэ гэдэг л бидний өмнө тавигдах гол асуудал гэмээр.

       Улсын драмын эрдмийн театрын уран бүтээлчдийн эдгээр өдрүүдэд толилуулж буй Оросын алдарт зохиолч М.Рощины “Валентин, Валентина”жүжгийг үзээд ийн бодов. Үнэндээ бидний хэзээний танил атлаа танил биш өнөөх л хайр шүү дээ. Хайр дэргэд, хажууд, зүрхэнд байнга байдаг атлаа хол, хөндий, алс байх нь ч бий. Хайрыг гол нь үргэлж нэгэндээ мэдрүүлж, хайрлаж хайрлуулж амьдрах хэрэгтэй гэдгийг зохиол, бүтээлүүд бидэнд дүрүүдээрээ ямагт сануулж, захисаар байдаг.  ГИТИС-ийг төгсөж ирсэн залуу найруулагч Э.Билгүүний шинэхэн ажил мөн л үүнийг үүргээ болгож, тэр дундаа залуу хүний бүтээлч сэтгэлгээ, өөр өнгө, мэдрэмж, хөгжим дуугаар хайрыг үзүүлсэн нь онцлог байлаа.