Орь ганцаараа гэрэл, сүүдэр, утаа, униар, манан дунд суунам. Гэрэл нэг анивчина, бүдгэрнэ. Хаа нэгтээ  асах гэрлийг харц дагаж, дэргэд эсвэл алсад сүүтэгнэх сүүдрийг, тэдний солбилцлыг ажна. Би хаана байна аа. Саяхан л үүрдийн их шуугиан, өнөд танил дотно хүмүүстэй орчинд нар, сар, цас, борооны ээлжинд чөлөө завгүй суусан биш үү. Хэчнээн ганцаардана вэ. Урьд ганцаараа байхыг, ганцаардахыг, орхигдохыг, орь намуун өдрүүдийг хүсдэг байсан ч ийм хөндий, хоосон, аниргүй гэдгийг нь үнэндээ нарийн мэдрээгүй явж. Гэхдээ амар амгалан, амсхийлт, алсралт, ариусалт мэдрэгдэнэ. Юмс хаана хувиран өөрчлөгдөж, эвдрэн бутарч, элэгдэн хоцрогдож буй нь ч тодсох шиг. Орчлон дээр би урьд өнгийн гэрэл, их манан, далайн өнгө, ус, үүлний хэлбэрийг, төрлийг таньж, ялгаж явсан сан бил үү. Үгүй ээ. Даанч тэгж явсан бодол оюун санаанд минь алга. Энэ мөчид хэн нэгний зохиолоос хэн нэгэн уншина. Мөн хаа нэгтээ дуулж буй сонсогдоно. 

Ганцаардал минь би чухам чиний гүнд байна уу, дэргэд байна уу, эсвэл чам руу дөнгөж дөхөж байна уу. Гэрэл аслаа. Дүрс тодорно, танил атлаа алс дуу...Зүүднээсээ би хэзээ сэрэх бол...