Цагаахан сэтгэлтэй, хонгорхон найз минь миний олон олон дурсамжийн эзэн.

   Давхраатай алаг нүдтэй, борхон найзтайгаа найзлаад тийм ч удаагүй ч бид олон олон жилийг хамтдаа туулсан юм шиг л биенээ мэддэг, ойлгодог, мэдэрдэг. Найз гэдэг тоондоо биш, чанартаа байдаг гэдгийг чамаасаа л мэдэрсэн дээ. Ганцаараа мөртлөө олон хүн шиг нөмөр, хайр мэдрүүлдэг тийм л дулаахан хүн шүү дээ, найз минь.

   Бид арван жилээ төгсөж, өөр өөрийн мэргэжлээр сурч байгаа учраас өмнөх шигээ дуртай цагтаа уулзах завгүй болсон. Гэсэн ч уулзах цагаа хэн хэн нь тэсэн ядан хүлээж, түрүүлж тарсан нь нэгнээ сургуулийнх нь үүдэнд хүлээж, тохиолдсон, болсон бүх зүйлээ хуваалцаж байж сэтгэл амардаг тийм л найзууд. Бас “Хамт байх цагтаа илүү олон дурсамж бүтээж, жаргал зовлонгоо бүр илүү хуваалцах юм шүү” гэж нандигнан боддог найз минь. Чамайг ч бас тэгж боддог гэдэгт итгэлтэй байна.

   Найзын тухай дуу сонсож, кино үзэхээрээ хамт байсан хөгжилтэй мөчүүдээ санаж, “Бид хоёр яг ингэдэг дээ” гэсэн догдлол төрж, уулзахыг, хамтдаа инээлдэхийг ямар их хүсдэг гэж санана. Сурагчийн ширээнээс эхэлсэн бидний гэнэгүй нөхөрлөл амьдралын салшгүй найзууд болсонд үнэхээр баярладаг. Энэ тухай хэлж байгаагүй ч сэтгэлийнхээ гүнд дандаа боддог шүү. Бидний нэгнээ гэх энэ тэмүүлэл, нөхөрлөл хэзээ ч дуусахгүй байгаасай. 

Ц.Уранцэцэг