Нарт хорвоо дээр хүний хамгийн жаргалтай үе бол ээжийнхээ хажууд юу ч бодохгүй эрхлэх гэнэн томоогүй хүүхэд нас байх. Би яг одоо ээжийнхээ сэтгэл, гараа гарган хийсэн хоолыг амтархан идэж байсан үеэ бодон бодолдоо дахин жаргаж сууна.

   Хөдөө нутгийн үзэсгэлэнт бүсгүй, миний сайхан ээж өглөөнөөс орой болтол амсхийх ч завгүй бүх зүйлийг амжуулж, зохицуулна, бүтээнэ. Юухныг ч чин сэтгэлээсээ, нэг ч өөгүй, бүр яг таг хийнэ. Хүний амьдралд тулгардаг олон асуудлыг ээж минь ухаанаараа шийдэж, үр хүүхдэдээ, эргэн тойрныхондоо үлгэр жишээ болно. Биднээр ямар нэг ажил хийлгэх хэрэг гарвал дандаа л аргаар хэлж, урмаар тэтгэнэ. Тийм ч учраас миний мэдэх бүх хүн ээжтэй хамтрах дуртай. Ээжтэйгээ хамт хийсэн бүхэн бүтэлтэй бас хэчнээн их юм хийсэн ч огт ядрахгүй.

   Ээжийн минь жижигхэн үйлдлээс ч ямар их сэтгэл, хайр мэдрэгддэг гэж бодно. Өглөө сэрээхдээ намуухан хоолойгоор “Сэрээрэй, босоорой. Цайгаа уугаарай” гэх нь ямар гоё гээч. Тэр өглөөг, өдрийг тэр чигт нь хамгийн сайхан өдөр болгох хүч бол ээжийн минь дуу хоолой. Бас инээмсэглэл нь гэр дүүрэн дулаан уур амьсгал түгээж, хүн бүхэнд ямар их хайр түгээдэг гэдгийг ээж минь өөрөө мэддэг болов уу.

   Энэ бүхнийг ээжээсээ хол, их сургуулийн оюутан болж байж л ойлгож, үгүйлж ээжийгээ дэндүү ихээр хайрлан санаж сууна. Бас тэр үедээ бол жирийн л өглөөний унд байдаг байсан аагтай цай, амттай хоолыг нь дэндүү их санаж байна. “Өдөр бүр шахуу хэлэх юм” гэж боддог байсан захиас, сургамжтай үгсийг нь санан санан тэмдэглэж сууна...

   Би том болохоороо ээж шигээ ээж, хамт байхдаа ч, алс холоос ч бусдыг жаргаадаг бүсгүй болно оо. Миний мэдэх хамгийн үзэсгэлэнтэй, хамгийн ариун, хамгийн нандин цэцэг шиг бүсгүй бол миний ээж. 

                                                                         Ц.Уранцэцэг