Өнгийн даашинзаар гоёж, ээжийнхээ өсгийтийг өмсөж өөрийгөө том хүн мэтээр төсөөлж явахдаа бид юу мөрөөддөг байсан бол. Магадгүй том болохын л хүслэн байсан байх. Том хүн л болчих юм бол бүхнийг хийж чадна гэж чин сэтгэлээсээ итгэдэг байжээ. Харин өсвөр насандаа ирээдүйн мэргэжил, амьдралаа төсөөлөн мөрөөдөж, түүнийхээ төлөө шамдаж биелэсэн мэтээр төсөөлдөг байлаа.

            Гэхдээ бид өөрийнхөө мөрөөдлийг тэгж их нандигнаж, хайрладаг хэр нь эцэг, эхийнхээ мөрөөдлийг мэддэггүй юм байна лээ.  Тэдэнд мөрөөдөл байдаг эсэх талаар ч боддоггүй байх. Тэд бидэн шиг л мөрөөдөлтэй хүүхэд байсан шүү дээ. Нэг удаа ээжээс “Та юу мөрөөддөг вэ” гэж асуутал “Хүүхдүүдээ сайхан амьдраасай. Хэвтэрт орчихгүй тэдэндээ гай болохгүй байх юм сан....зүйл хийгээд өгөх юм сан” гэж билээ. Ингээд бодохоор миний мөрөөдөл ээжийн минь мөрөөдөл болчихжээ. Хүүхэд байхад энгийн зүйл мэт санагддаг байсан ч өдөр бүр хийж өгдөг байсан зүйлүүд нь миний мөрөөдлийн төлөө, надад илүү сайхан амьдралыг бүтээж өгөхийн төлөө байжээ.Мөрөөдлийн мэргэжлээрээ суралцахаар болж хагартлаа баярлаж явахад надаас илүү баярлаж байсныг нь одоо ч санах юм.  Ямар нэгэн зүйл авахыг хүсэж байгаа талаараа зурвасхан ярих төдийд л биелүүлж өгөх гэж зүтгэнэ. Биелэсэн хойно нь баярлана.

            Байгаа бүхнээ зориулна. Байхгүйг бий болгож хайрлана. Ийм хязгааргүй хайраар намайг хайрладгийг нь бодохоор, тэр их хайрыг нь одоо л ойлгож байгаадаа гэмшиж, бас өрөвдөнө. Гэхдээ үр хүүхдээ хайрлахдаа ээж хүн хамгийн их аз жаргалтай байдаг байх гэж санахаар жаахан ч болов тайвширна. Тийм ээ, ээж ээ. Би таныхаа итгэлийг нь алдахгүй, бахархал нь болж амьдрахыг хүсдэг. Та намайг үргэлж дэмжиж ирсэн шиг, одооноос би таныг жаргалтай, амар тайван байлгахын төлөө илүү их хичээх болно. Бидний төлөө бус өөрийнхөө төлөө мөрөөдөж амьдраарай. Над шиг залуухан явсан үедээ юу мөрөөдөж байснаа эргээд нэг хараарай. Тэгээд та одоо мөрөөдлөө биелүүл, ээж ээ.