Хүсвэл хэдхэн цагт зам засаж, нээж болдгийг, хүсэхгүй бол хэчнээн жилээр төсвийг нь “царцааж” хагарч, эвдэрсэн замаар сэгсчүүлж, хэдэн арваар нь зам тээврийн ослоор алж болдгийг бид сүүлийн өдрүүдэд харьцуулан харж байна. Нийслэлийн замуудыг нийтээр нь зассаныг буруу гэж байгаа юм биш. Зүгээр хүсвэл хийж болдгийн жишээ энэ гэж хэлэх гэсэн санаа. Нийслэлийн энхэл донхол, стандартгүй авто замыг нэг ижил түвшинд хүргэхийг зорьж, олонхийг нь тэр жишигт дөхүүлсэн нь сайн хэрэг. Өмнө нь урсгал засвар гэж хэчнээн хоногоор зам хааж хаачихаад хэдхэн метр, хаа нэгтэйд нь хэдхэн километрт нүх бөглөх, нимгэн цутгалт хийх гэх мэт засвар хийгээд нээдэг байсан бол энэ удаад богино хугацаанд бараг нийтээр нь засаж чадлаа. Энэ хэрээр нийслэлийн автомашинтай, амьдралын боломжтой айлуудын хамгийн чухалд тооцогдох нэг асуудал шийдэгдлээ. Одоо харин яг энэ жишгээрээ Улаанбаатарын гэр хорооллыг нийтээр нь гэрэлтүүлэгтэй болгомоор  байна, хотын дарга аа.

Ерөнхий боловсролын сургуулийн сурагчид, охид, бүсгүйчүүд, бага насны хөвгүүд, хөгшин настайчууд гээд хэн хүнгүй л цэцэрлэг, сургууль, сургалт, ажлаа тараад хаа нэгтэй харанхуйгаас нохой, шувуу дайрах вий, согтуу хөлчүү хүн гараад ирэх вий гэх айдас дунд харанхуй гудамжаар гэрээдээ зүтгэж байна.

Монгол Улсын хүн амын 39.2 буюу 1.4 сая нь Улаанбаатарт суурьшиж байгаагийн 75 орчим хувь нь гэр хороололд амьдардаг гэхээр тийм тооны хүн амд гэрэлтүүлэг хэрэгтэй гэсэн үг. Тэгээд ч танхай, дээрэм, хүчингийн гэмт хэргийн дийлэнх хувь нь харанхуй гудамж, гэр хорооллын хаа нэгтээ болдгийг хууль хяналтынхан хэлдэг. Заавал хүнд, хэцүү жишээ татуулалгүйгээр хотын иргэд гэр хороололдоо ч айх айдасгүй амгалан тайван амьдарч, алхахын нэг үндэс нь гэрэл гэгээтэй орчин гэдэгтэй хэн хүнгүй санал нийлэх биз ээ.

Ийм л нийслэл хотын нэлэнхүйдээ харанхуй гэр хорооллуудыг гэрэлтүүлэгтэй болгож өгөөч, Хотын дарга аа.