Хүний сэтгэлийн тасрашгүй нэгэн уяа бол яах аргагүй аав хүн шүү дээ. Уяа уяадаа бүр хамгийн бат бөх, хэзээ ч сэмэрч, хуучрашгүй нь. “Хувьсал” продакшны 10 дахь бүтээл биднийг бага насанд минь хүргэж, аавынхаа тухай бодох бодолд хөтөлж байна лээ. Кино театраас гарч явахдаа би дурсамжаа уудалж, үргэлж л өр зүрхэнд минь халуу дүүгэн оршиж байдаг аав, ээжийнхээ тухай бодлоо. Ямагт бидний төлөө санаа зовж суудаг тэдний тухай харин бид хэр боддог билээ дээ гэхэд тоймтой юм санаанд торохгүй байх аж.

       “Сэтгэлийн уяа” кинонд Цоомоо хүү банз хадаж суугаа аавыгаа ам нь цангаж байгаа даа гээд цай авчирч өгөөд, хийж байгаа зүйлд нь хэдий чадал тэнхээ хүрэхгүй байсан ч “Алив та жаахан амарчих. Би хийе” гэж хэлдэг хэсэг ажил ихтэй нэрийдлээр “Ядарч байна уу, аав аа” гэж асуух ч завгүй яваа өөрийн минь толгой руу хүчтэйхэн дэлсээд авах шиг санагдсан. Кино, жүжиг, алив зохиол бүтээл хүнд ингэж энэ амьдралд хамгийн чухал зүйл юу болохыг нь сануулж, умартан яваа бүхнийг сэргээж, зөв замд нь чиглүүлэх нөлөөтэй байдаг шидээ тус кино ёстой чиг үзүүлч чадсан. Тэгээд болоогүй бүр үзсэн нэгнийг хамгийн сайхан дурсамж руу нь аваачиж, гуниг, баяр, хайр, уяралыг нэгэн дор өгөх нь ойрд аваагүй сайхан мэдрэмж байв. Үзэгч миний хувьд гэхэд дандаа сэтгэл дүүргэж, баяр, жаргалаар бялхуулдаг аавтай минь холбоотой дурсамж бүхэн сайхан, өнөөдөр ч бид дурсамжаа хамтдаа бичсээр байгаа.

       Багад манайх шинэ жил болохоор л Сүхбаатарын талбай орж зураг татуулах уламжлалтай байсныг хожмоо би зургийн жаазны маань ихэнх зайг дүүргэх шинэ жилийн зураг, ээжийн яриа хоёроос мэдсэн юм. Харин миний санаанд мартагддаггүй нь аавын минь намайг тэврэх юм уу мөрөн дээрээ суулгаж явдаг байсан нь. Хэдий ухаан ороогүй балчир үе ч өөрөө халтирах шахан яваа хэр нь намайг унагахгүй гэж хичээх аавынхаа тэр сайхан сэтгэлийг мэдэхгүй өнгөрнө гэж үгүй. Тэгж явахдаа би унана, даарна л гэж үгүй. Харин ч дүн өвлийн хүйтэнд аавынхаа дулаан энгэрт улаа бутарсан хацартай хүн л додигор явдаг байлаа.

    Ер нь манайх гэдэг айлд баяртай холбоотой дурсамж энгийнээсээ их шиг. Хүүхдийн баярын өглөө сэрэхэд дүү бидэнд бөөн бэлэг бэлдчихээд, парк явья, зайсан гарья гээд зогсож байдаг аав, ээж хоёрын минь ер бусын баярт царай зургадугаар сарын 1-н бүрд дотно. Биднийг багад манайх суманд амьдардаг ч зундаа хотод зусдаг байсан болохоор энэ баярыг ингэж илүүтэй тод санадаг юм. Аав бидний дурсамж энэ мэтээр үргэлжилнэ. Аавын минь тухай бодуулж, аавынхаа хайрыг улам ихээр мэдрэхэд тусалсан, дотор минь ямагт цэлэлзэн давалгаалж байдаг дурсамжаас минь уудалсан “Сэтгэлийн уяа” киноны уран бүтээлчдэд баярлалаа. Аав бол бидний уртаас урт, бөхөөс бөх сэтгэлийн уяа гарцаагүй мөн билээ.