Тэнд үгс, харц, сэтгэл зүрхний чимээг сонсож, сандрал, догдлол, баяр, гуниг, хүсэл мөрөөдлийн анирыг ч чагнаж болдог. Дүр бүтээж буй уран бүтээлчдийн үгсийн хүчинд дийлдэж, ирэнд нь зүсүүлж суух үе байхад бал бурам шиг үгэнд нь бялууран цадаж, ус шиг цалгихад нь цангаагаа тайлах нь ч бий. Сэтгэл зүрхнээс харин уянгалаг шувуудын жиргээ, орь ганцаардал, цөхрөл, хүлээлт, хайр энэрэл, уучлалын дуу түмэн зүгтээ хадаж, харц түүнийг үзэгчид рүү  “зөөдөг”.

          Нэг ёсондоо тэр ахуй бол сэтгэлээс сэтгэлд, зүрхнээс зүрхэнд, харцнаас харцанд бүх зүйл шилжин өрнөх мэдрэмжийн аялал. Авьяас билиг тэнд ямархнаар гал мэт бадран дүрэлзэж, хүлэг мэт цойлон довтолгож, бороо мэт асгаран ордгийг нүдээр үзэж буй  үзэгч халуун галд оюун санаа, зүрх сэтгэлээ “ээж”, хүлгийн төвөргөөнд хийморь сэргэж, уран бүтээлийн “бороо”-нд шүхэргүй нордог.

Зохиолын хэлэх гэсэн санаа тайзнаа амилж, дүрүүдийн мөн чанар, хоорондын зөрчилдөөн уран бүтээлчдийн чадвараар нүднээ өрнөх нь эгээтэй л ид шидээр бүгдийг бүтээчих вүү гэлтэй санагддаг.

          Тийм нэг ер бусын, заримдаа бүр итгэмээргүй, ихэнхдээ бахархал, хайр төрүүлдэг орчин бол театр. Мөнхүү тайвшрал төрж, зарим үед мөрөөдөл гэгч нүдэн дээр биелж, хайр дурлал, сэтгэл зүрхний хундага тулгах чимээ чихэнд хангинан сонсогдож, алга ташилтын нүргээнт чимээнд шувуу дэрхийн нисэх мэт мэдрэгддэг. Хүмүүс алга ташилтыг бороо орохтой зүйрлэх нь ч бий. Театрын орчин ингэж л сайхнаас сайхан мэдрэмжийг бидэнд мэдрүүлдэг. Үргэлж энэ газрын үнэнч үзэгч байхыг л улам илүү өөртөө хэлж байна.