"Цасны будраанд зогсоход танд нэг тийм ариусаж байгаа мэт мэдрэмж төрдөг үү.  Надад лав таагүй бүх зүйл тэрхэн мөчид сарнин бүдгэрч, гэм, нүгэл, буруу буртагтай бүхэн өршөөгдөн уучлагдаж, гэгээн тунгалаг сайхан юмс л зүрх сэтгэлд будран тогтох шиг санагддаг. Цасны ийм шидийг мэдэрснээс хойш будрах цасанд отон зогсож, цаг хугацааны дунд жаахан ч болов амсхийж, өөрт буй үл ойлголт, үндэсгүй саар бодлоо гөвж, зөвхөн сайн сайхнаа тээгээд цааш алхдаг билээ...". Энэ миний энэ өдрийн тэмдэглэл.

    Өдөр бүр бэсрэгхэн зурвас таталгаж, өнөөдөр чухам ямар сайхан зүйл бодов гэж өөрөөсөө эрж, нүд алдам цав цагаан талд өөрийгөө аваачин зогсоож, агаарын сайхан, анир гүмийн амгаланд оршоочихоод ирдэг юм. Өглөө сэрсэн чинь цас будраагүй ч гадаах орчин тунгалаг агаар, нарны өнгөт гэрлээр илбэн, нүдээ анин удаан зогсохдоо энэ тэмдэглэлээ бодож амжсан юм. Юуг ч хүлээхгүй, юунд ч хоргодохгүй, юмсыг яг байгаагаар нь хүлээн авч, яарахгүй, хэнд ч хүлээлт үүсгээгүй өөрийгөө чөлөөлж явах сайхан. Яг одоо тийм нэг чөлөөлөгдсөн хүн энд зогсож байна. Утаагүй тув тунгалаг болдог нь хоромхон зуурынх байдаг их хотынхоо иргэн би ийм л мөчид дорхноо шинэ хүн болчихдог юм. Цасны будраа, тунгалаг агаар, нарны тайвуу тусгал л намайг бүтээдэг. Одоо зөвхөн гэгээн сайхныг бодож, бусдад түгээж, гэрэл асааж явья гэж л санаж байна. Цасны будраа, хэдийнэ ороод тогтчихсон цасны амьсгаанд ч хүмүүс ч мөн ийн ариусаж, цаг хугацаан дунд тэгж л өөрийгөө олж уулздаг байх. Одоо бол амьсгааг нь мэдэрч байна. Ойрноос цас орвол будраанд нь үүнээс ч удаан зогсоно оо. Өвөлдөө ер би ингээд л өөрийгөө цэнэглэчих юм байна. Өнө холдоо ч бас ингээд л амьдарна даа. Цайлган гэгээн, цас шиг ариун, сайн сайхныг өр зүрхэндээ ургуулан тарьж, дулаан, бүлээн, урин зөөлөн амьдарна аа.