СУИС-ийн Радио Телевиз Медиа Урлагийн сургуулиас жил бүр зохион явуулдаг “Бадрангуй ай” яруу найргийн наадам өчигдөр болж, МУБИС-ийн сэтгүүл зүйн ангийн төгсөх курсийн оюутан, “Эргэлт.мн” мэдээллийн сайтын сэтгүүлч А.Азсайхан тэргүүн байр эзэлж, МУИС-ийн утга зохиолын ангийн оюутан М.Дэвээжаргал дэд байр, МУБИС-ийн оюутан А.Сайханбаяр удаах байранд шалгарлаа.

        Алтанбаярын Азсайхан нь 2020 онд “Эргэлт.мн” мэдээллийн сайтын Соёл урлаг, гадаад мэдээллийн албанаас ажлын гараагаа эхэлж,  одоог хүртэл ажиллаж байгаа чадварлаг залуу сэтгүүлч билээ. Тэрбээр утга зохиол, яруу найргийн төрлөөр 2019 онд Дорноговь аймгийн зохиолчдын “Мянган толгодын орон” (хамтын), 2020 онд Төрийн шагналт зохиолч Р.Чойномын нэрэмжит “Залуу нас” дугуйлангийн “Дөт” (хамтын), мөн тус онд “16 дугаар гудамж” яруу найргийн түүврээ хэвлүүлж, уншигчдын хүртээл болгосон юм. Мөн түүний “Хязгааргүй” сэтгүүл зүйн бүтээл “Эргэлтийн номын сан” цувралд багтаж, 2022 онд хэвлэгдсэн билээ. Мөн тэрбээр 2020 онд “Эргэлт.мн” мэдээллийн сайтын шилдэг залуу сэтгүүлч, 2021 онд Монголын залуучуудын холбооны тэргүүн дээд шагнал болох “Тэргүүний залуу” шагналаар шагнуулж байсан юм.

“Бадрангуй ай” яруу найргийн наадам нь Монгол Улсын их, дээд сургуулийн оюутнуудын уран сайхны сэтгэлгээг хөгжүүлэх, өөрийгөө нээх, чөлөөт цагийг зөв зохистой өнгөрүүлэхэд туслах зорилготойгоор жил бүр зохион байгуулагддаг наадам юм.

Оюутан сэтгүүлч А.Азсайханы бие даасан уран бүтээл болох “16 дугаар гудамж” яруу найргийн түүврээс онцлох шүлгүүдийг хүргэж байна.

*** 

Инээхдээ гэрэлтэх мэт охины  урд

Харанхуйн тухай 

Хий үзэгдлийн тухай ярих шиг утгагүй

Ярьж чадах зүйлгүйгээ мэдэрч суухдаа

Ширтэхээс өөр зүйл чадахгүй чадахгүй байх шиг урамгүй

Харцны чинь үзүүрт хугарч унахад бэлэн зогсоо

Жижигхэн зүрх л хамгаас хайран...

***

Тэнгэрийн үнэр дуусаж

Түүнийг нь өөртөө шингээсээр

Үсийг чинь алгаараа тэмтрэх

Үүлс үгүй болж, бороо зогсчихвол

Чи дэргэд минь үлдэх үү.

Үнэрийг чинь тээх гэж 

Аравдугаар сарын хайртай гэж шивнэсээр

Чих дааруулах цасан дунд алхаж байна

Бороо үл орох ч дэргэд чинь үлдэнэ...

***

ААВДАА

Гадаа гарахыг ч хүсмээргүй ийм жихүүн өдрөөр

Дулаахан инээх дүүтэй

Гараа сунгавал хагарчих инээднийх нь илчийг мэдрэх гэр бүлтэй

Дөрвөн ханатай гэрийнхээ энэ дулааныг хөөрөхөөс өмнө

Ээжийг аавын тухай ярихыг хүлээн суудаг

Намар нисэж ирээгүй атал галаа өрдөх ээжийнхээ

Далавчин доор нь хоргодох ах дүү бидэн зургаа

Дүрэлзэх галын хүйтэнд нь живчихээд

Аавыг дурсахдаа хөвж чадна гэж боддог

Үнэрийг нь мэдэхгүй ч үнэрлүүлэх шиг болдог

Аавын тухай ярианы хүйтнийг мартаж

Ах, эгч, бидэн дүүгийн инээдний дулаанд уусахад

Арван ёс доторх хэн нэгэн

Энэ хүйтэнд л живчихвэл таныг

Эргэж ирнэ гэж санадаг...

***

Ганцаардлаас аврагч гэрлийн шонуудаа

Хэн чинь миний нөхөр билээ...

Ёроолгүй уйтгараас тасрагч

Ёроол уруугаа намайг татах

Энэ их санаашралдаа

Юу ч хэлээд тайтгарахгүй.

Эцэсгүй гүн рүү урсах бороон дуслууд

Диваажинд хүргэх шат мэт санагдах ч 

Хаа ч үгүй ёроол руу нь тэмүүлэх

Өндрөөс үсрэн амиа егүүтгэгчид буюу

Ганцаардагч бороон дуслууд л хайран.

Ургуулж буй үсийг минь уйлуулах мэт болдог

Алтан-Өлгийн гудамжинд амиа хорлогчид л дэндүү цээлхэн хоолойтой

Юунаас ч илүү шаналах энэ чимээнд

Ажиг ч үгүй санаашрах

Бүгдийнх нь зовиурыг тээж ургах энэ их үсэндээ хайртай.

Ганцаардлаас аврагч гэрлийн шонуудаа

Аль чинь миний нулимс билээ.