Канадын залуу уран бүтээлч, гэрэл зурагчин, модель, найруулагч  Петра Коллинсийн "The Talks" цахим сэтгүүлд өгсөн ярилцлагыг хөрвүүлэн хүргэж байна. 

                    Гайхалтай өнгө хийгээд залуу нас түүний бүтээлдээ тавьдаг гарын үсэг гэдэг. 15 настайгаасаа зураг авч эхэлсэн тэрбээр өдгөө өөрийн ертөнцөөрөө олонд танигдсан алдартай уран бүтээлч, гэрэл зурагчин болоод байгаа билээ. 

-Петра таны гэрэл зургууд өсвөр насныхны гоо сайхныг субьектив болгож харуулахаас гадна тэдний хямралыг харуулдаг юм шиг санагддаг. Өөрийн тань хувьд хямралд орж байсан үе бий юү?

                       -Надад үнэндээ тийм хямрал тохиолдож байгаагүй. Учир нь би юу хүсэж байгаагаа үргэлж мэддэг байсан. Гэхдээ надад миний биетэй холбоотой маш олон асуудал тулгарч байсан. Би өсвөр насандаа маш туранхай, яг л арван настай хүүхэд шиг харагддаг байлаа. Гэтэл миний ташаа, тааз томроход би ертөнцийн хаана байх ёстойгоо мэдэхээ байчихсан. Тэр үе үнэхээр хачин байсан...

Бид эмэгтэй хүн өсөж болохгүй гэсэн хачин гоо сайхны стандарттай. Бидний зарим нь эмэгтэйлэг байдлыг бараг л өсвөр насны хүүхэд шиг биетэй байх ёстой мэт ойлгодог. Энэ нь биднийг маш жигтэй байдалд оруулдаг л даа. Энэ нь "Би эмэгтэй хүн. Гэхдээ би 12 настайдаа яаж харагддаг байсан түүн шигээ харагдах ёстой" гэж байгаатай адилхан.

               Харамсалтай нь үүнээс үүдсэн уур уцаар, цухалдал хөгширсөн ч гэсэн арилаагүй. Ийм л зүйлээс болж би одоог хүртэл тэмцэлдэж байна. Ихэнх охидод эдгээр асуудлаа хуваалцах нь гунигтай зүйл мэт санадаг. Гэвч миний сонссон нэгэн сонирхолтой эшлэл үнэн санагдсан.

"Эмэгтэйчүүд өөрийн бие махбодын гоо үзэсгэлэнг таних хэрэгтэй. Гэхдээ түүндээ амьдарч болохгүй"

-Та үүнээс л болж эмэгтэй биеийг тусгайлан авч, гэрэл сүүдрээр тоглодог  хэрэг үү?

                       -Үеийн үед эмэгтэйчүүд өөрсдийн биеийг обьект гэж хүлээж авсаар ирсэн учраас биеэ объект л гэж харж явдаг. Нүцгэн эмэгтэйн бие эрэгтэй биеэс тэс өөр гэж хүлээж авдаг. Миний бодлоор хүмүүс ингэж л хардаг. Гэвч энэ нь бэлгийн амьдралыг харуулсан зүйл биш. Өөрийн биеийн хэсгээ хүмүүст үзүүлэх, хэрхэн түүндээ оршин байх вэ гэдэгт бид суралцдаггүй. Энэ л зүйлийг би ойлгож эхлээд байна. Миний гэрэл зураг охидод энэ зүйлийг бага ч гэсэн ойлгуулаасай гэж хүсдэг дээ.  Таны хэлсэнчлэн энэхүү асуудал арилаагүй л байна.

-Таны бодлоор хүний биеийг, уур бухимдалтай хольсноор зураг тань өөр харагддаг юм болов уу?

-Бага зэрэг байж магад. Учир нь гэрэл зураг миний дотоод ертөнцөө хэрхэн мэдэрч буйг төлөөлдөг...

                       Тийм хэдий ч таны асуултад итгэлтэй биш байна. Сонирхолтой асуулт хэдий ч би хэзээ ч энэ тухай бодож байсангүй. Би өөртөө, өөрийнхөө асуудалд нээлттэй байхыг хичээж, тэдний тухай аль болох ихээр ярих гэж оролддог. Энэ нь залуу хүмүүсийн үлгэр дуурайлал болж буй нэгэн өөрсдөдөө тулгарч байгаа асуудалд үнэнч шударга байх нь чухал гэж боддог.

-Зураг дарж байгаа хүмүүсийнхээ дотор өөрийнхөө багахан хэсгийг олж харах нь чухал байдаг гэсэн үг үү?

                       -Тийм ээ. Миний зураг дарж эхэлсэн жинхэнэ шалтгаан бол зөвхөн надад хамааралтай ямар нэгэн зүйл хэрэгтэй байсан бөгөөд миний харж чадах тэр ертөнцийг л бүтээхийг хүссэн юм. Тиймээс би өөрийн дарж буй субьекттэй үнэхээр, үнэхээр адилхан. Тэд миний яг л "супер" дотнын найзууд шиг байдаг гэхэд болно. Гэрэл зураг миний өсвөр насанд байсантай адилхан зүйлийг гаргаж ирдэг (инээв).

                       Би өөртэйгөө адил зүйлийг гэрэл зурагт буулгаж эхэлсэн шалтгаан нь тэдний дунд байхдаа ямарваа дарамт, ямар нэгэн зүйлийг огт мэдэрдэггүй. Одоо ч ямар нэгэн зураг авахдаа илүү сонирхолтой зүйлийг нээсээр байдаг.

-Та хөгширсөн ч таны субьектийн нас өөрчлөгдөхгүй байна гэсэн үг үү?

                       -Яг тийм. Хөгжилтэй санагдаж магадгүй ч нөгөө талаас нь харж байна гэж харж болно. Би амьдралдаа юу хийсэн, юу туулсан, юу мэдэрч байсан гэдгээ одоо хэлж чадна...

Харин өсвөр насанд би тэнд байх, тэдний дэргэд байх ямар байдгийг мэдэж авсан. Энэ нь маш тодорхой бус байдалд байна гэсэн үг. Өсвөр насны бүхий л жилүүд драматик байдаг. Учир нь бүх зүйлийн утга учир маш ихээр нэмэгдэж, асар хүнд санагддаг. Анх удаа чи энэ ертөнцөд нас биед хүрч байна. Насанд хүрсэн хүмүүсийн асуудлууд тулгарсан ч оюун санаандаа бид хүүхэд хэвээр л байдаг. Энэ үнэхээр хатуу.

                       Залуу хүмүүс наснаасаа болоод маш дутуугаар үнэлэгддэг. Гэтэл тэд өөрсдийнхөө амьдралаар амьдарч, тухайн өдрийг өөрийнхөөрөө өнгөрөөж, тэд л технологи ашиглаж байгаа хүмүүс шүү дээ. Миний гайхдаг зүйл бол залуу үе чухал гэдэг тухай хүмүүс боддог болов уу. Тэд л харин  яг юу болоод байгааг сайн мэдэх хүмүүс юм.

-Таны насан дээр ч мөн хүмүүс дутуугаар үнэлсээр байна  гэж үү?

                       -Өөрийнхөө наснаас болоод үргэлж л янз бүрийн зүйлийг хийж болохгүй гэж хэлүүлдэг байсан. Одоо ч гэсэн адилхан (инээв). Урлагийн ертөнцөд хүмүүс "Чи хэтэрхий залуу байна, чи эмэгтэй, чамд хангалттай туршлага байхгүй" гэж хэлдэг нь үнэхээр гайхмаар. Би ийм ярианд дасчихсан ч гэсэн хүмүүс өөрийн чинь санааг чухал биш гэж үздэг нь тоогүй. Би саяхан наснаасаа болоод өөрийн ажиллаж байгаа төслийнхөө том продюсертой амьдралынхаа хамгийн галзуу тулааныг хийсэн. Үнэхээр цухалдам. Бүхий л амьдралынхаа турш "Чи өөрийнхөө юу хийж байгааг мэдэхгүй" гэж хэлүүлж, "Миний харсан зүйлийг үзэгчид хараад мэдрэмж төрөхгүй" гэж хэлүүлсээр ирсэн дээ.

-Бараг 10 гаруй жилийн туршлагатай ч гэсэн үү?

                       -Тийм ээ. Би 9-10 жил зураг авч байна. Цуг ажилласан хүмүүсээс би ихэвчлэн илүү туршлагатай байдаг ч хүмүүс намайг ингэж хүлээж авсаар л байдаг. Ийм зүйлийг туулж буйдаа баярладаггүй ч би тэднээс болж илүү хүчтэй болж байгаагаа мэдэрдэг. Маш аймшигтай нөхцөл байдлыг туулж байхад бараг өдөр бүр уйлдаг байсан шүү. Заримдаа залуу хүн ч гэсэн үнэхээр аймшигтай байж болдгийг мэдэрч байх шиг санагдсан.

-Өсвөр насныхаа жилүүдийг тэгтлээ санагалздаггүй гэсэн үг үү?

                       -Юу нь инээдтэй вэ гэхээр миний санагалзал өнгөрсний тухай биш. Гэсэн ч миний хэзээ ч амсаж байгаагүй амьдралын тухай, миний амсаагүй өсвөр насны амьдралын тухай илүү санагалздаг гэхэд болно. Миний бүтээсэн дүр бол миний хүлээн зөвшөөрөгдөхийг хүссэн дүр. Би тэнд л амьдрахыг хүссэн. Гэхдээ энэ зүйлийг илүү санагалздаг нь хачин хэрэг шүү.

-Гэрэл зургаар хэрхэн өөрийн ертөнцийг бүтээдэг юм бэ?

                       -Би мэдэхгүй ээ, үнэхээр мэдэхгүй юм. Өмнө нь хэлсэнчлэн энэ бол дотоод зүйл. Энэ яг л нууц анагаагч шингэн, эсвэл жор, эсвэл холимог зүйл ч юм уу, надад ямар ч мэдэх зүйл алга. Би хийж байгаа зүйлээ өөр гэж ялгаж үздэггүй. Зүгээр л гэрэл зургийн аппаратаар өөрийн сэтгэлийн хөдлөлийг буулгадаг. Гэрэл зураг бол өөрийгөө илэрхийлэх цорын ганц арга зам байсан. Би бага ангид байхдаа суралцах чадварын эмгэгтэй байсан болохоор уншиж, бичиж сурахад надад маш хүнд байлаа. Харин өөрийгөө гаргаж ирэх зүйл маань урлаг л байсан.

-Урлагийг бүтээж буй хүмүүстэй уулзах нь хамгийн сэтгэл хөдлөм. Учир нь тэд үхлээ ч бүтээл нь мөнх. Чи өөрийн бүтээлийн тухай ингэж мэдэрдэг үү?

                       - (инээв) Урлаг намайг үнэхээр бүрэн дүүрэн болгодог. Энэ зүйлгүйгээр би хэрхэн амьдрахаа ч үнэндээ мэдэхгүй байна. Урлаг бүтээх нь миний бага наснаас эхтэй болохоор энэ л миний хийх хэрэгтэй байсан зүйл. Би хөгширсөн ч үргэлжлүүлсээр байна. Хэрэв би үүнийг хийхгүй бол өөр юу хийх ёстойгоо огтхон ч мэдэхгүй байна.