Уншигч та бүхэнд зургадугаар сарын бороотой, цастай өдрийн мэндийг хүргэе. Бүрхэг өдөр дараах шүлгүүдийг уншаарай.

Ц.ДЭЛГЭРМАА - БОРОО ДАЛИМДУУЛЖ ЗӨНДӨӨ УЙЛСАН

Хамгийн сүүлд чамтай

Харц тулгарсан минь

Хаа ч билээ...

Хар нүд чинь

Халгисан булгийн ус шиг

Гүн рүүгээ гуниг нь улам яргасан

Танихгүй юм шиг харцаар удаан гэгч ширтсэн

Цэцгийн үндэс дэвтээж

Цэв хүйтэн бороо шиврээд л...

Хөдлөх ч дургүй уруулыг чинь

Хөхөртөл нь шавшсан...

Дэргэдүүр чинь би өнгөрөхдөө

Дэлхийгээр нэг хашгирмаар байсан ч

Болохгүй юм шиг бодолдоо хүлүүлчихээд

Бороо далимдуулж зөндөө уйлсан

Чи хэвээрээ л...

Цэвдэг хүйтэн, хөшөө мэт

Сүлбэх мэт харц чинь л амьтай

Сүүдэр мэт чимээгүй шаналантай

Шаналанг чинь цуучин

Шалбааг туучин алхалсан

Шалба норсон зүрх минь л хөөрхий...

Золгүй хайрыг минь чи

Зовлонд тэгж дасгасан

Уйлчихсан нүдтэй намайг бүү хэл

Уймраа орчлонг ч ер тоолгүй одсон

Чиний нүдийг

Уйтгарын эдлэнд сүүлчийн удаа ширтсэн минь

Урьд билүү, эсвэл...

Ц.ДОРЖСЭМБЭ

Чамтай л харсан бороо

Жинхэнэ бороо байсан

Жигүүртэй бороо байсан

Түүнээс хойш

Тийм бороо ороогүй

Ороогүй гэж бодсон

Ой дурдатгалыг минь тойрон

Одоо ч бороо орсоор л байна.

Г.АЮУРЗАНА

Бодлогоширсон цонх нүд шиг нулимсарна.

Бороо яахав дээ. Нөгөө л бороо шүү дээ.

Босьё доо...

Хөнжилдөө гал ноцтол бодлоо гээд, дэргэд чи ирэх биш.

Навчсан шүхэртэй наадаад байх шиг хэрнээ

Намрын бороо цаанаа л нэг уйтай.

Намайг сэрээсэн дээвэр төмрийн нижигнээ

Намсан намссаар дасал болчих нь гунигтай.

Болиосой доо гэмээр уйлагнанхан зүсэрч

Бодлоор болдоггүй бороо цонхонд нулимсарна.

Сарнайд өргөс ургаагүй бидэн хоёрын зун

Сайхан зүүд л болохоос, ямар дуртатгал биш.

Босьё доо...

Р.ЭМҮЖИН

Шинэхэн цасны үнэр

Хуучин гудамжинд нэлхийхэд

Шидэт үг мэт дэнлүүний дор

Орь ганцаар хоцроход

Жавартай үдшийн салхи

Эрт, эдүгээг тууж одоход

Жаргалтай үеийн аялгуу

Энгэр заамнаас урсахад

Хуучин амрагийн үлдээсэн сүрчгийг

Шинэхэн болзоонд анхилуулж

Шидэт үг мэт дэнлүүний дор

Шөнийн турш зогслоо

Хуучин цасны үнэр

Буцах замд нэлхийж

Шинэхэн амрагийн гутлын чимээ

Араас нэхэх нь тээртэй

Л.ӨЛЗИЙТӨГС – ШӨНӨ ДУНД ЦАС ОРЖ БАЙНА

Хав хар тэнгэрээс цагаахан од дусална

Харанхуйд хэн нэг нь уйлж байна...

Энэ яасан сэвсгэр зөөлөн!

Энэ яасан сэрүүн аниргүй!

Гэрэлтдэг, нимгэн, шөнийн өмсгөлтэйгээ

Гэрийнхээ тагтан дээр би хөл нүцгэн зогсож байна

Өнө мөнхөд өвөл л байсан юм шиг...

Шөнө дунд цас орж байна

Гэмгүй сайхан юм ертөнц даяар бударч хэн нэг нь аяархан санаа алдаж байна

Яагаад ч юм гуниг... харанхуйн цасны гэгээнд

Яг над шиг нэгэн унтаж чадахгүй зогсож байна.