Аав минь надад “Хүний жаргал, зовлонг сайн ойлгож бай. Тэдний оронд өөрийгөө байсан бол яах бол гэж бодож бай” гэж захидаг байсан.

Өөрөө ч Соном нэрэндээ дуртай. Дэлгүүр орохдоо "Соном өвөө нь байна" гээд л хүмүүсийн өмнүүр, хойгуур гүйгээд л  явдаг байсан.

Намайг сургуулийнхан, багш нар бүгд "Сономын Цэцэгээ" гэдэг байсан.

Аавынхаа тоглосон киног үзэхээр аав гэрт ороод ирж байгаа юм шиг санагддаг.

Миний аав ард олныхоо дунд Ардын жүжигчин юм шүү гэж боддог.

Би заримдаа санаандгүй “Ингэмээр байна, тэгмээр байх юм” гэхэд маргааш нь ч юм уу, хэдхэн хоногийн дараа миний хүссэн бүхнийг биелүүлж өгдөг байлаа.

Аав минь  хүнд өөрийнх нь дутагдалтай тал, өөрт таалагдаагүй байгаа зүйлээ шууд хэлчихдэг байсан. Түүнийг нь зарим хүн хүндээр, буруугаар хүлээж авдаг байсан байх.

Намайг ангийнхаа хүүхдүүдтэй хичээлээ тарчихаад ороод ирэхээр аав “Миний хүүхдүүд яв. Музей үз, кино үз” гээд билетны мөнгө өгдөг байсан. Тэгээд бид нар пир гэж гүйж гараад л музей ордог байв.

Биокомбинатын ажилчид аавын автобусанд суух гэж хүлээдэг байсан гэдэг. Аавтай хамт автобусанд явсан хүмүүс инээсээр байгаад л буудаг байсан юм билээ. 

Аав л гал тогооны ажлаа мэддэг байсан. Намайг сургуульдаа явахаас өмнө босоод галаа түлчихсэн, талх тариа бэлдчихсэн байдаг байв. Би орондоо цайгаа уучихаад л сургуульдаа явдаг байлаа.

1990-ээд оны эхээр аавд улсаас байр өгч байсан юм. Байрандаа орчихоод аав минь тун ч их баярлаж байсан даа.

“Охиныгоо орох оронтой болгочихлоо. Одоо аавд нь санаа зовох зүйл алга” гэж хэлж байсан.

Нарангийн энгэрийн оршуулгын газарт очоод манаачаас нь асууж байгаад аавынхаа оршуулгыг олсон юм. Хамгийн сүүлд аавтайгаа тэгж л уулзсан даа. 

Амьдралынх нь эцсийн мөчид аавынхаа хөлийг хучиж, асарч тойглоогүй дээ өнөөдөр хүртэл харамсаж явдаг. Бүх амьдралаа надад зориулсан хүн шүү дээ.