Бид бүгд өсвөр насны хүүхэд байж үзсэн. Заримдаа өөрийнхөө наснаас хэтэрхий ихийг бодож, дотроо хэтэрхий ихийг хадгалаад “хүмүүс намайг юу гэж бодох бол” гэсэн үл үзэгдэх хайрцагт амьдарч байгаа мэт санагддаг үе хүн бүрд л байсан.

     Хэн нэгэнтэй очоод яриа өдөх гэхээр тэнэг юм хэлчих вий гэж, нүүрэн дээрх жижигхэн батга хүртэл бусдын нүдэнд хэт том харагдаж, бүгд анзаараад байгаа юм шиг, хэрвээ хариу үйлдэл үзүүлбэл муухай хүн харин дуугүй байвал дотроо дэлбэрэх мэт, үзэл бодлоо илэрхийлмээр санагдавч хэлчихвэл хүмүүс намайг хачин гэж харах вий гэсэн айдас дотроос гарч ирнэ. Тэгээд эцэст нь юу ч хэлэлгүй үлддэг. Учир нь бид өөрийнхөөрөө байхаас илүү бусдад яаж харагдах вэ гэдэгт л илүү их анхаарч инээхдээ хүртэл жинхэнээсээ инээж байна уу, эсвэл зүгээр л тохирох гэж инээж байна уу гэдгээ ялгаж чадахгүй үе ч хүртэл бий.

   Гаднаа энгийн, тайван, магадгүй жаахан хүйтэн харагдаж болох ч сэтгэлд маш их зүйл өрнөж, хэлж чадахгүй үгс, гаргаж чадахгүй нулимс, тайлбарлаж чадахгүй мэдрэмжүүд өсвөр насанд цоо шинэ зүйлс. Заримдаа хаа нэгтээ очоод, хэнд ч мэдэгдэхгүйгээр бүгдийг гаргачихмаар санагдаж, чанга хашхирмаар, эсвэл зүгээр л уйлмаар санагдана. Гэвч эцэст нь юу ч хийлгүй, бүхнийг дотроо хадгалсаар үлддэг ойлгомжгүй хэр нь нандин нас.

     Энэ бүхнийг нэг дор өөрчилж даанч чадахгүй. Маргааш нь шууд зоригтой, нээлттэй хүн болчихгүй ч гэсэн нэг жижиг алхам хийж чадна. Нэг удаа үнэнээ хэлж, бичсэнээ устгалгүй үлдээж, “би ингэж мэдэрч байна” гэж хэлэхээс айхгүй байж бага багаар суралцаж чадна. Тэр жижиг алхмууд нийлсээр нэг өдөр өөрсдийгөө хянаж буй үл үзэгдэх хайрцгаас суларч өөрийгөө нуухаа больж сурах замдаа гарна.

    Том хүн болсон ч гадагшлуулж чадаагүй өөрөөсөө нуусан асуудлууддаа дотроосоо идэгдээд, амьдрал ч асуудлуудаа дагуулсаар л ирнэ. Гэхдээ өмнө нь давж чадсан шигээ дахиад ч давж чадна. Ялгаа нь энэ удаа өөрийгөө нуухгүй.