Зарим хүмүүс гэр бүлийн хүн биш ч гэлээ яг л тийм дотно санагддаг шүү дээ. Ээжийн минь нэг найз надад яг тийм хүн. Миний хувьд ч бас дотно найз шиг хүн байдаг юм. Ээжтэй цай ууж, залгах тоолондоо намайг асууж, марзан яриагаараа сэтгэл сэргээж, хоромхон зуурт хүнийг мишээлгэж чаддаг, гал цог нь бадарсан бүсгүй бий.

      Магадгүй тэр хүн өөрөө гэрэл цацруулж явдаг болохоор орчин тойрон нь дагаад гэрэлтдэг байх. Хэнэггүйхэн инээх инээдийнх нь цаана бусдыг гэх чин сэтгэл, хэнийг ч ялгахгүй хайрлах уужим ухаан нуугдаж, амьдралын нугачаанд түүртэж яваа нэгнийг ганцхан үгээрээ босгоод ирэх тийм л их эрч хүчтэй хэр нь, хүний зовлонг сонсоод өөрөө өвдөж суудаг тийм л сонин "хүчирхэг" нэгэн.

       Шулуун шударга зантай, их хөгжилтэй мөртлөө бас маш уяхан сэтгэлтэй, ээжийн минь хэлж амжаагүй үгийг ойлгож, нуусан гунигийг нь анзаарч, баярыг нь хамтдаа улам тодруулж чаддаг хүн. Хоёр аяга халуун цайны дэргэд инээж, хуучилж суух тэр энгийн мөчүүд хамгийн үнэ цэнтэй. Инээж сууснаа гэнэт л дурсамж ярьж нүд нь чийгтэхийг харахад хүн гэдэг ямар дулаахан болохыг тэд надад мэдрүүлдэг. Тэгж бодохоор ээжид минь ийм гоёхон найз байдагт зөндөө талархдаг.

      Их сургуулийн нэг ангиас эхэлсэн тэр нөхөрлөл, 17 жил хадгалсан монтаж, нэгнийгээ гээд зориод ирэх халуун кофенд хамтдаа дулаацах мөчүүд эгэл даруу хоёр бүсгүйн амьдралд гэрэл гэгээ нэмсээр байна.