Хүүхэд нас гэдэг ерөөсөө л ертөнцийг айхгүйгээр өөрийнхөөрөө бүтээж амьдардаг үе байж дээ. Чулуун гортиг тойруулж дундаа айл гэр босгоод, ээж аав болж тоглон, хаанаас ч юм олсон томхон мөчрөө морь болгож давхидаг тэр өдрүүдэд боломжгүй гэж үг байгаагүй мэт. Чулуу нисдэг онгоц болж, шороон зам үл таних орон зайд хүргэх аялал болдог,  бичиг үсгээр биш, өнгө будгаар сэтгэж, алдаагаа баллуурдаад л мартчихдаг, цагаахан итгэлээр амьдардаг мөчүүд хоромхон зуурт харагдаад өнгөрнө.

        Цаастай чихэр хармагцаа горьдлогын харц гялалзаж, айлын хүүхдийг шоглоод зэмлүүлэх ч маргааш нь дахиад хамтдаа хөгжилддөг цэнзүүр гэж мэдэхгүй, дэггүй мөртлөө цэцэгхэн ухаантай тэр л балчир үе минь борхон толгод, эгшиглэнт гол, хөдөөний уул ус ургамал амьтдын дунд гэгээнээрээ үлдсэн. Бороог дуудан дуулж, мөөг түүж, өглөө нь цайны үнэрт сэрдэг байсан энгийн өдрүүд одоо бодоход жинхэнэ баяр байжээ.

        Тэр үед том хүн болохыг мөрөөддөггүй, томоогүйг ч муухай гэж боддоггүй байж. Зүүдэндээ итгэж, зуу зуун хүслээ лаанд шивнээд үлээж, солонгыг биширч бороонд бүждэг байсан. Саарал чулууг хүртэл амьтай гэж итгээд “сайн уу” гэж мэндчилдэг, ертөнцтэйгээ дотносож амьдардаг байж.

         Харин одоо бид том болж, ихийг мэддэг хэрнээ бага гайхдаг хүмүүс болжээ. Хүүхэд нас минь харин цомог дүүрэн дурсамж болон, аагим зунтайгаа хамт тэндээ үлдсэн. Нэхээд ч ирэхгүй тэр үеийг зуны тэнгэр бороог хүлээдэг шиг санагалзах л үлдсэн. Хэрвээ нэхээд ирдэг сэн бол, хавар шиг насандаа мөнхрөөд, хэзээ ч том хүн болохыг хүсэхгүй баймаар санагдана.