Би бага байхаасаа л чихрийн цаас, хатсан цэцэг, чихмэл тоглоом, бэлгийн цаасан тор, хайрлаад зүүж чаддаггүй бугуйвч, зүүлт гээд дурсамж шингэсэн бүх л зүйлсийг хадгалах дуртай хүүхэд байсан. Сэтгэлд дулаахан тэр л өдрүүдийн мэдрэмжийг мартахыг хүсдэггүй болохоор бяцхан авдартаа жижиг гэлтгүй бүхнийг хэнээс ч юм хав даран нуудаг зан минь одоог болтол намайг дагасаар байгаа.

   Намар дөнгөж болмогц шарласан навч, дүү нарын минь төрсөн өдрийн бэлэг гээд өгсөн эв хавгүй захидал, хичээлийн дундуур нэгэндээ дамжуулсан захиа, хайрлаад одоог хүртэл нааж чаддаггүй наадаг цаас, өөрийн гараар урласан цэцэг, өхөөрдөм жижигхэн цүнхний оосор гээд бүгдийг нь хадгалчихсан. Хэрэггүй “хог” гэж бодож болох ч мэдрэмжийн цуглуулгаар дүүрэн байх надад л лав аятайхан санагддаг. Эдгээр мэдэрсэн зүйлс минь амьдралд хайртай байх хэрэгтэйг улам нэмдэг болохоор тэр.

       Хэдийд ч нээгээд харахад өнөөх дулаахан мэдрэгдэж, зүсэн зүйлийн эд хогшил минь намайг хүлээгээд тэрхэн агшинд сэтгэлийг минь ахин нэг дүүргэж амждаг учраас өнгөрсөнд хоргодож, дурсамждаа амьдарч байгаа мэт харагдаж болох ч энэ бүхнээс цааш урагшлах урам зориг авдаг гэхэд буруудахгүй байх. “Ирээдүйд надад юу тохиолдох бол, хэнтэй учирч, юуг шинээр ухаарч, бяцхан авдарт минь дахин юу нэмэгдэх бол” гэсэн бодол намайг цааш хөтөлдөг юм.