Өмнө минь будран унах өөгүй цагаан цасан ширхгүүд уйтай намрын хоосон мөчирт хань болохоор өвлийг дагуулаад ирж. Хүйт орж, бүх зүйл цасанд дарагдаж байгаа ч өвөл надад зунаас дулаахан, намраас ч дотно мөн хавраас өнгөлөг санагддаг. Магадгүй жаахан байхдаа өвдгөөр татдал орсон цасанд гараа бээрч, хацраа улайтал хэдэн цаг тоглоод гэртээ ороход  халуун хоол, дөнгөж чанасан чацаргана, аньсны шүүс, “Өдөржин гадаад тоглох юм. Ингэж байгаад ханиад хүрчих вий” гэх ээжийн багахан зэмлэл намайг хүлээж байдаг болохоор л байх. Аль эсвэл хичээл тараад, хамтдаа хичээлээ давтах гээд номын сангийн зүг ойр зуур болсон зүйлсээ яриад алхах найзуудын минь халуун, дотно ярианаас ч болсон байж болох юм. Бүр үгүй бол даарах дургүй байж л өглөө надтай хамт хичээлдээ явна гээд гэрийн гадаа бээрч зогсох хөвгүүний дулаан сэтгэлд ч болсон юм болов уу.

Хамгийн хүйтэн өвөл юунд надад ийм дулаахан санагддаг шалтгаан нь намайг хүрээлсэн зунаас ч дулаахан хүмүүс байж. Жирийн цас будрахад гүн ухаантан мэт гайхширан, жаахан хүүхэд шиг хөөрч баярлах намайг зун шиг тэд л бий болгож.

   Гэхдээ хэрэв тэд байгаагүй бол өнчрөн хоцрох модод, хаа сайгүй л үзэгдэх уйтгартай цагаан өнгө, өр өвтгөм хүйтэн, хүйтнээс нуугдсан дулаахан үгс, өглөө хаялах цас нь над шиг санагдаад, өөрийгөө өвөлтэй зүйрлээд, зүрхээ өвөлд өгөөд, өөрөө харин цасан ширхэгт уусах байсан болов уу...

“Би өвөл юм шиг. Өвөл би юм шиг”