Германы алдарт хөгжмийн зохиолч Людвиг Ван Бетховен өөрийн сонгодог, аялгуулаг аязуудаас гадна хайрын захидлуудаараа алдартай. Түүнийг нас барсны дараа хувцасных нь шүүгээнээс энэхүү захидлыг хувийн бичиг баримттай нь цуг олсон гэдэг. Энэхүү хайрын захидлыг хэзээ, хэнд бичсэн нь тодорхойгүй ч 1812 онд Венийн язгууртан хатагтай Антонье Брентанод хаягласан хэмээн таамагладаг билээ.

Долдугаар сарын 7-ны өглөөний мэнд.

Би орондоо байхдаа ч чиний тухай бодож байна, мөнхийн хайрт минь. Одоо ч, дараа нь ч, жаргалтай хийгээд гунигтайгаар хувь тавилан биднийг сонсож буйг мэдэхийн тулд хүлээж байна.

Би чамтай л хамт бол бүрэн дүүрэн амьдарч чадна, эсвэл хэзээ ч чадахгүй. Тийм ээ, чиний гараас дүүлэн нисэж чадах хүртлээ би хаа сайгүй тэнүүчилсээр байх болно. Тийм л учраас би чамд хэлье. Чамтай хамт байхад л би гэртээ байгаа мэт байдаг. Хайр сэтгэлийн нутгаас өөрийн сэтгэлээ чам руу илгээж байна.

Тийм ээ, энэ хэдий золгүй сонсогдож байгаа ч гэсэн, чи миний үнэнч занг мэдсэн болохоор надад итгэнэ байх гэж би хүлээж байна. Хэн ч чам шиг миний зүрх сэтгэлийг эзэмдэж чадахгүй. Хэн ч миний зүрхийг эзэмдэж чадахгүй, хэзээ ч, хэзээ ч, хэзээ ч...

Бурхан минь. Хэн нэгэн хайртай хүнээсээ яагаад хол байх ёстой гэж. Миний одоогийн амьдрал, миний хамгийн золгүй амьдрал. Чиний хайр намайг хамгийн жаргалтай нэгэн, бас хамгийн золгүй нэгэн болгосон. Одоо миний насан дээр тогтвортой, чимээгүй амьдрал хэрэгтэй. Энэ биднийг холбодог зүйл байж болохгүй гэж үү.

Сахиусан тэнгэр минь, өдөр бүр манай энүүгээр шуудан зөөгч явдаг гэж хэлж байсан даа.  Хэрэв чи над руу ганцхан захиа илгээвэл би ойрхон байх болно шүү. Тайван бай. Оршихуйгаа тайван байлгаснаар л бид хамт амьдрах зорилгодоо хүрч чадна.

Тайван бай. Намайг хайрла. Өнөөдөр ч, маргааш ч...

Чиний төлөө нулимс асгарах ямар их хүсэл вэ. Чи, чи бол миний амьдрал, миний бүх зүйл.

Баяртай...

Намайг хайрласаар байгаарай. Хайртай нэгнийхээ хамгийн үнэн сэтгэлийг битгий шүүгээрэй.  Үргэлж чинийх, үргэлж минийх, үргэлж биднийх...