Тэр өнөөдөр яг 95 нас хүрэх байжээ. Гэхдээ өчигдөр буцчихсан. Энд ирээд ер гаруй жил амьдраад, ээжийн цагаан сэтгэл, энхрий уяхан бүүвэйн дуу, эрдмийн харгуйд өргөсөн цацал, эмзэгхэн хайрыг мэдрээд, хүслийн тэнгэр алдрайхан ханиа хүний хорвоод хайрлан жаргаагаад, найраг шүлэг, зохиол бичиж үлдээгээд мордлоо. Энд тэр амьдрал хайр дээр тогтдогийг тунхаглана гэсэн шиг ээ тунхаглаад, хүн бүрийн сэтгэл зүрхэнд бат оршоож чадсан. Үнэхээр хайр бол бүх зүйлийн суурь, учиг мөн гэдгийг хэдхэн часхийсэн мөртөд багтаан эгшиглүүлж, хэн бүхэнд хадааж чадсан. Тийм ээ, газар эхээс заяатай ганган алтан зул шиг үргэлж эрхэмсэг гоо, утга уянгатай байж, сэлүүн орчлонгийн наран доор хэн нэгний санаанд ургаж, хилийн заставын хар нүдэн бүсгүйг дуулж, хүлээж, хайрласан хайрандаа дандаа үнэнч байсан хүмүүн билээ, тэр. Цөм бидний сэтгэлийн "төгөлдөр хуураар" эгшиглэж, тэр сайхан үг, аялгуунд уяран суудаг билээ. Өөрийн хөг, найрагт ийн саатуулж, өнгө нэмэн шүлэглэж, дуу болон аялгуулж явна гэдэг ховорхон хувь заяа. 

         Эдгээрээс гадна мэдээж олон сайхан үргэлжилсэн үгийн зохиол түүнийх. Бүтээн туурвисан бүтээлээс нь дурдвал, "Лекторын ур чадвар", "Социализмын үеийн гэр бүл", "Үүрийн цолмон", "Өглөө", "Халхын сайхан эрчүүд", "Мөнгөн хонх", "Мөнгөн чавхдас", "Нарны алтан тоос", "Хайрлахын заяатай орчлон", "Галын тэнгэр", "Хайрын мянган бодол", "Хунгийн нулимс", "Алтан урсгал" роман зэрэг олон бүтээлийг нь уншигчид андахгүй билээ.  Бичиж, туурвиж, гэр болоод номын өрөөгөөр нь орсон хэн бүхэнд ном бүтээлээ дэлгэн шүлэг, зохиолоо дууддаг, үнэт үгсээр хуучилдгийг нь орсон, гарсан, түүнтэй ойр шадар явсан хэн бүхэн мэдэх болов уу. Найргийн тэнгэрт тэр үнэхээр өөрийнхөөрөө мандсан нар байж чадсан юм. 

       Төв аймгийн Баян сумын уугуул түүний нутаг ус, аав, ээжийнхээ тухай хөөрөлдсөн яриа бишгүй. Тэдгээр дотроос 12 хүүхэдтэй аав, ээжээсээ эгчтэйгээ хоёулд айлд өргөгдсөн түүхтэй. Энэ тухай найрагч "Долдугаар сарын эхээр халуун зунаар би төржээ. Намайг төрүүлчихээд ээжийн маань хойдох нь цөглөдөггүй. Эхэс нь гарахгүй гурав хоночихгүй юу. Тэр халуунд чинь аюултай юм болно биз дээ. Гурав дахь хоногийн өглөө аав минь Шагдар гэж мал хуйгаа харуулдаг хүнийг дуудаад “Энэ хүүхдийг танайх авбал ав. Гэртээ оруулбал эхийнхээ толгойг залгичих гээд байна” хэмээн сандрангуй хэлсэн гэдэг. Төрсөн эцэг минь бурхан шашны хүн учир нэг юм мэдсэн байх. Ингэж улаан нялзрай амьтан гэрийн гадаах сүйх тэрэгний мухлагт гурав хоноод айлд өргүүлсэн дээ” гэсэн байдаг. Багаасаа их сэргэлэн, аливаад адтай охин байж. Харин шүлэг бичиж эхэлсэн үе нь гуравдугаар ангиас эхлэлтэй байна.          

        Айлын ганц охин гээд эрхэлж дураар яваагүй юм билээ. Их сургуулийн оюутан байсан тухайгаа тэрээр "Би нэг муу цэмбэн дээлтэй л их сургуулиа төгссөн хүн шүү дээ. Хөдөөний хүүхэд юм чинь. Их сургуулийн хоёрдугаар курст байхад билүү дээ, нэг ёолконд орлоо. Өмсөх гутал байхгүй. Тэгээд дотоод үйлдвэрийн тупли авч өмсөөд ёолконд орсон юм. Тэгсэн чинь төгсөх курсийн оюутнууд, анагаахын хэдэн хүүхнүүд намайг хараад дотоод үйлдвэрийн туплитэй ирэхдээ яах вэ гэж шоолоод. Би уйлаад гэртээ ирсэн. Тэгсэн манай Норжмоо эгч “Хэцэсс, ийм юманд уйлж байдаг юм. Тэд өөрсдөө орос толгойтой юм уу. Дуугай л номоо давт. Чи өчнөөн л ёолконд орно. Гутал зэргийг сольж болно. Харин чамайг шоолсон хүмүүсийн толгойг солиход л хэцүү байх даа” гэж хэлж билээ. Айхтар хэлж байгаа юм шүү. Оюутан байхад театрын хүүхнүүд ямар юм өмсөж вэ, яаж алхаж явна вэ гээд тэд нарын бүх юмыг харна шүү дээ. Тэгээд л дуурайна даа. Бид даанч тэдний өмссөн юмыг өмсөж чадахгүй л дээ. Тийм чадал байхгүй оюутан хүүхдүүд юм чинь. Тэд чинь ихэвчлэн үйтэн хуар дээлтэй явна. Орос хувцас өмсвөл сайхан кавиртот өмсөнө. Их гоё хүүхнүүд ээ, ярих юм байхгүй. Яаж энэ хүүхнүүд шиг ийм болъё доо гэж боддог байж билээ" гэсэн байдаг. Дараа нь харин өөр шиг нь эмэгтэй болох сон гэх улс бишгүй болсон доо.