Монгол Улсын Хөдөлмөрийн баатар, Соёлын гавьяат зүтгэлтэн, нэрт сэтгүүлч Хорлоогийн Цэвлээгийн “Зүйл зүйлийн бодол” ном хэвлэлтээс гарлаа. “Зүйл зүйлийн бодол” ном нь нийт 34 зүйл, бодлоос бүрдсэн байна. Нэрт сэтгүүлч Х.Цэвлээ өмнө нь “Социалист аж төрх ёс”, “Амьдрал бидэн хоёр”, “Хэнзхэн сарнайн өчил”, “Зүрхний бичээс”, “Дээлтэй судар”, “Хангайн нуруу шиг хүмүүс”, “Өвөөгийн жор”, “Ээж бидэн хоёр”, “Нийтлэлийн тухай яриа” , “Өвөөгийн жор”,  “Хоточ цагаан банхар”, “Нандин ээж”, “Үзэг бидэн хоёр” тэргүүтэй 50 гаруй ном бүтээл хэвлүүлсэн билээ.

 ...Монголын ахмад настнууд бол монгол гүрнийг сүмбэр уул гэвэл бэл толгод нь, сүн далай гэвэл эх ундарга нь, ургамал ногоо гэвэл үндэс нь, түмэн наст хэмээх уран зургийн бэлгэдэл гэвэл хас тэмдэг нь юм.

Тиймээс ахмад настныг урт удаан наслуулан хүн амд эзлэх тоо хэмжээг ахиулах нь монгол өв соёлын дархлааг хамгаалах төрийн бодлогын цөм асуудлын нэг яах аргагүй мөн байх учиртай.

 “Зүйл зүйлийн бодол” номоос онцлох 10 эшлэл хүргэж байна.

“Амьдралын цагаан хөтлөөр даваад буцахын хөндий уруудан айдсын хөх жим рүү дөхөж яваа гурван хөлтэй өвөөг би сайн таньдаг, түүний бодол санааг нь хүртэл андахгүй мэднэ.”

“Хүмүүс бид олныг мэддэг ч хөгширснөө мэдэхгүй хөгширдөг аж”

“Цаг хугацаа яагаад ч хүчирдэггүй нэгэн зүйлийн чухал юм хүнд бий”

“Өвөө эмээгийн сэтгэл гэдэг бол хөгширдөггүй ертөнц. Өвөө эмээгийн сэтгэлийн нар жаргадаггүй, сэтгэлийн гал нь унтардаггүй, сэтгэлийн гэгээ нь бөхдөггүй, сэтгэлийн тэнхээ нь барагддаггүй.”

“Байхгүйг бий болгох мөрөөдлөөс хүмүүний ухамсарт амьдрал эхэлдэг тул мөрөөдөл амттай.”

“Хүн гэдэг амьтан гарамгай хэдий ч эрийн сайнд биш, эх дэлхийн хүчинд ургадаг нэгэн төрлийн ухаалаг ургамал юм санжээ.”

“Ээжтэйгээ байгаа хүн бол ядуухан борог амьдралтай байвч баян хүний зэрэгтэй явдгийг би ээжийгээ энэ хорвоогоос алдсаны дараа л ухаарсан.”

“Хэл яриагаар дамжиж байгаа бүхэн мэдээ.”

“Эргэцүүлбээс бид үг үсгийг нь уншиж үл мэдэх судар бичгийн хүрээлэн дотор сууж л байна уу гэлтэй.”

“Дэлхийн дэвжээ гэдэг хэмжүүр нь орчин үеийн монгол хүнд хүршгүй хол зам, давшгүй өндөр даваа байхаа нэгэнт больжээ.”