Хожим 20 гаруй насандаа өвөөгийн бие нь хүнд өвдөж, гэзэг үсээ авч Гонгор нэрээ Амар хэмээн сольсон нь Монголын түүхэнд Амар сайд хэмээн дуурсагдах болсон юм.

Ардын хувьсгал ялсны дараа Нийслэл хүрээнд дуудаж, туслах түшмэлийн албаас Ерөнхий сайд хүртлээ дэвшиж, хоёр ч удаа БНМАУ-ын Ерөнхий сайдаар ажиллаж байсан.

Өвөөг минь их дөлгөөхөн, хүүхдэд хайртай хүн байсан гэдэг.

Өвөө, эмээ хоёр минь хүү, охин хоёр өргөж авсны нэг нь миний аав Чойзон юм.

Тухайн үед олон хүн ачигдаж байсан ч өвөөг ганцааранг нь хориод хэнтэй ч уулзуулдаггүй байсан юм билээ.

Зөвлөлт руу ачигдахаас нь өмнө эмээ дээл хувцас хүргэж өгөх гэж жадтай буутай харгалзагчийн хараанд үг дуугарч чадалгүй уулзаад, түүнээс хойш уулзаагүй юм билээ, хөөрхий.

Аав маань цэргээс хөөгдөөд ирэхэд нь эсэргүүгийн хүүхэд гээд хэн ч ажилд аваагүй. Сүүлд 1938 онд аав овгоо солиулж,  өөрийнхөө эцгээрээ овоглосны дараа ажилд орж гэр бүлээ авч явахтайгаа болсон юм.

Эмээ “Чихэн дэх ээмгийг минь хүртэл суга татаад аваад явчихсан” гэж сүүлд бидэнд ярьдаг байсан юм.

Эмээ минь насаа дуустал өвөөг харуулдаж, хүрээд ирэх болов уу гэдэг горьдлого тасрахгүй байсаар нас эцэслэсэн дээ.

Хөөрхий өвөөг минь харийн шоронд гурван жил хорьж, 1941 оны долдугаар сарын 10-ны Наадмын өглөө цаазын ял тулгасан юм билээ.

Хэчнээн цагаатгасан ч бид өвөөгийнхөө талаар асуух, мэдэх эрхгүй байлаа.

Монголын түүхэнд ийм хар хэлмэгдүүлэлт дахин сүүдэр битгий тусгаасай гэж үргэлж залбирч явдаг юм.