Францын алдарт зохиолч Франсуаза Саган “Сайн уу, гуниг минь” гэх алдарт бүтээлийг уншигч та бүхэнд танилцуулж байна. Одоогоос 65 жилийн өмнө буюу 1953 онд, дөнгөж 18 настайдаа бичсэн бүтээл юм.

     Багадаа төрсөн эхээсээ хагацаж, багагүй хугацаанд эцгээсээ тусдаа амьдарсан 17 настай Сесиль эцэгтэйгээ амьдрахаар гэртээ ирнэ. Түүний аав Рэймон бол эрх чөлөөг юу юунаас ч эрхэмлэдэг, хөнгөмсөг, зуурдын жаргал, зугаа цэнгэлд дуртай нэгэн. Түүний энэ зан чанар охин Сесильд ч өвлөгдсөн. Рэймон охиноо ирэхээс өмнө Эльза хэмээх залуухан бүсгүйтэй амьдарч байсан ч удалгүй түүнийг хуучин эхнэрийнхээ дотны найз Аннагаар солино. Энэ үйл явцтай зэрэгцэн Сесиль Сирил гэгч залуутай танилцана. Энэ бол аав охин хоёрын хувьд байдаг л дүр төрх, үйл явдал. 17 настны дурлал, мөрөөдөл, тэнэглэл хийгээд хижээл насныхны романсыг зохиогч гэрэл зураг хөврөх мэт дүрсэлсэн нь уншигчийг уйдаахгүйгээр барахгүй төгсгөлийн талаарх элдэв жаргалтай таамагт хөвүүлэх нь гайхалтай.

     Анна гэх эмэгтэй 17 настай  Сесиль охин,  түүний аав Рэймон нартай амьдарч эхэлснээр  зохиолын гол үйл явдал эхэлдэг. Анна бүгдийг байранд нь, бүхнийг жам ёсных нь дагуу хийдэг дээр нь ёс зүйтэй, хариуцлагатай, найрсаг амьдралыг дэг журам, ёс суртахууны талаар төдийлэн бодож үзээгүй эцэг, охин хоёрт суулгахыг хичээж, зугаа цэнгэлийн ертөнцөөс нь таслахыг оролдоно. Өөрт байсан эрх чөлөө, зугаа цэнгэл, амьдралын замбараагүй хэмнэлээ бага багаар алдаж буйгаа мэдэрсэн хэн ч, ялангуяа 27, 37-той биш, 17 настны хувьд Сесиль шиг сэтгэж, хариугаа авах арга сүвэгчлэх нь дамжиггүй. Сесиль 17 настай байдаг нь ч санамсаргүй сонголт биш юм, зохиогчийн хувьд. Энэ бол юухныг нь ч  уучилж, өршөөж болох нас шүү дээ. Тийм ч учраас тэр өөртэй нь адил дотроо тийчилж, эрх чөлөөг хүсэмжилж буй эцгийгээ өгөөш болгоод, Аннаг гомдоож, гэрээсээ явуулахаар төлөвлөнө.

    ...Сесиль Аннагийн харсныг харсан бол яах байсан бэ... Ёс суртахууныг, гэгээн ариун байхыг Сесильд үлгэрлэхийг, зааж, зөвлөхийг хичээж байсан Анна ийм зүйлийг Сесилийн төсөөлснөөр чемодантай хувцсаа аваад тэднийхээс зугтах төдийхнөөр өнгөрөөх хүн биш. Энэ бол зохиогчийн гаргахыг хүссэн олон зуун хүчирхэг эмэгтэйг төлөөлүүлсэн дүр. Франсуаза Саган ийм эмэгтэйчүүд тийм зүйлсийн дараа хэрхэхээ мэддэгийг мөн л 18 настайдаа хэрхэн ухаарч, мэдэрсэн нь сонин. Дээр нь тэр “Энэ амьдралын юуг ч өөрчлөх гээд нэмэргүй. Эцсийн эцэст бүх зүйл яг хэвээрээ үлдэнэ” гэдгийг Сесилиэр илэрхийлсэн нь ч санаандгүй сонголт биш. Тэр 17-той үеийнхээ дурсамжинд хожим нь “бариулчихсан” гуниглаж суугаагаар зохиол эхэлдэг.

   ...Тэр гэхийн аргагүй уйт бодол буй биеийг минь бүхэлд нь эзэмдэхэд түүнийг би гуниг гэх сүржин үгээр гоёчлон нэрлэж эс түвдэв. Гуниг гээч намайг саяхныг хүртэл соронздон татдаг байлаа. Гэтэл одоо одоо ганилант бодлын хүлээснээсээ хагацаж үл чадаад гэмших сэтгэлд автан суух амуй. Уйтгарлах, харамсах, гэмшихийг үзсэнгүй явлаа. Өнөөдөр тэрхүү гуниг намайг торгон нэхээст тор адил тал талаас ороон бүчиж, алгуурхан тамирыг минь барж, амьд хүн бүрээс алсаглан холдуулав. Тэр зун би арван долоон настай, аз жаргалд бялхсан охин явлаа...” Түүний зохиол ингэж эхэлдэг.

    Франсуаза Саган Аннаг үхүүлж төгсгөөгүй бол тэр Реймон, Сесиль хоёрыг хүмүүжүүлэхийг оролдсон илэрхийлэхийн ч аргагүй хүнд хэцүү, шаналант амьдралыг тэвчиж, тэссээр бүр хэн ч биш болох байсан биз. Гэхдээ Анна үхсэнээр Сесиль бүгдийг ухаарчихаж байгаа юм биш. Харин ч хүн төрөлхтний түүхэнд үеийн үед байсаар л ирсэн “Юуг ч өөрчлөх гэж хүчлэх, хичээх хэрэггүй. Хэн ч мөн чанараасаа зайлж чадахгүй. Он цаг өнгөрсөн ч чи чи хэвээрээ л үлдсэн байх болно” гэх ухагдахууныг тод томруунаар ойлгуулахыг хичээсэн хэрэг. Нөгөөтэйгүүр Аннагийн хэлдгээр үнэхээр “Юу ч өөрчлөгдөхгүй”-г  “Сайн уу, гуниг минь” ном тод томруунаар өгүүлэх ажээ.