Гурван жилийн яг өдийд юм байна. Их хотын хүн үймсэн дэлгүүрээр ядартлаа алхана. “Аан тийм, хар өнгөтэй байвал зүгээр юм байна. Хэмжээ нь? Юу билээ, 43 бил үү” гэсэн ямар ч анхааруулгагүй, санаандгүй тархи руу харвах бодол. Гутлын лангууны дэргэд зогсох би. Гэнэт... Стоп!  Хэнд гутал харж яваа билээ? 
...Аавд байх нь. Тэнгэрт одоод олон жил өнгөрчихсөн аавдаа ямар ч ухамсаргүйгэээр, “автоматаар” гутал харж яваа байх нь. Үнэндээ аав огт байхгүй болчихсон гэж боддоггүй. Аргацаасан, өөрийгөө хуурсан, гэнэн сонсогдож мэднэ л дээ, гэхдээ үнэндээ үе үе аав хаа нэгтээ байгаа юм шиг мэдрэмж төрдгийг л бат нот мэднэ (Ийм үг хэлэхээр хүмүүс ихэнхдээ өрөвдөнгүй, бүр шимширч ирээд хардаг шүү). 
Аав үгүй 1820 ч юм уу, эсвэл түүнээс ч олон хоногт юу болж өнгөрлөө? Ингээд бодвол бүх зүйл бараг л хэвээр шив. Ихэнхдээ жаргалтай, заримдаа гунигтай, бүр цөөн тохиолдолд орь найдвар тасарсан мэт санагддаг өнөөх хүйтэн, халуун, салхитай, тунгалаг өдрүүд үргэлжилсээр л байна. Аавтай дахиад уулзахгүй гэдэг бодлыг эхлээд үгүйсгэж, дараа нь хүлээн авч, тэгээд эвлэрснээс бусдаар өөрчлөгдсөн зүйл үгүй. 
Уй гашууг анх мэдэрсэн тэр намар, түүний дараа намар л “Өнчин хүн гэдэг ийм байдаг байх нь ээ” гэж их нухацтай тунгааж бодсон сон. Ойр дотнын найз минь тэр үед ойр зуурын цухал үг хэлчихэд гол зурж гомдсоныг лавтайяа сайн санадаг юм. Бүх зүйл хүнд, саарал өнгөтэй мэт санагдаж байхад хатуу хүтүү үгийг зүгээр л үл тоогоод өнгөрүүлчих тэнхэл байдаггүй гэж  өөрийгөө зөвтгөдөг. 
Дараа нь... тэр хагацлыг хүссэн хүсээгүй хүлээж авсан. Тайвширсан. Танилцаж нөхөрлөөд төдий л удаагүй байхад нэг найзад минь яг ийм хүнд хагацал тохиосон тэр намар түүнийг зөөлөн тэврээд  “Чамайг сайн ойлгож байна аа” гэж хэлсэн. Нээрээ л хэн нэгнээ алдсан хүний харцыг, сэтгэлд нь юу болж байгааг, хоолойд нь ямар үг тээглэж байгааг ойлгодог болчих шиг санагддаг (үнэхээр тийм ч юм бил үү, хэн мэдэх вэ) . 
Одоо бол аавын тухай би инээмсэглэн дурсаж, нулимс дуслуулахгүйгээр, өрөө өвтгөлгүйгээр ярьж чаддаг болчихож. Балчир насны хамаг жаргалтай дурсамжаас эхлээд заримдаа аавд туньж гомдсон үеэ ч чимэг хачиргүйгээр дурсаж чаддаг болсон. Заримдаа би аавын тухай, аав тэнгэрт одсон намрын тухай, дараа нь аавгүй өнгөрүүлсэн өдрүүдийн тухай мартчихдаг. Яг мартсан уу, эсвэл зүгээр л нэхэн санадаггүй юү... Мэдэхгүй. Итгэмээргүй, аавын тухай бодолд хүртэл зай олдохгүй өдрүүд байдаг л байх нь. 
...Киноноос ч бил үү, номоос ч бил үү үлдсэн нэг үг үе үе санагддаг. “Хагацал уй гашууг бид хэзээ ч даван туулдаггүй. Харин зүгээр л түүнийгээ тээгээд, түүртэлгүйгээр амьдарч сурдаг” гэж... Яг халаасандаа чулуу хийчихсэн шиг. Эхлээд төвөгтэй санагдана, гаргаж хаяхыг оролдоно, үгүй бол өөрийгөө элдвээр ятгана. Эцэст нь зүгээр л мөнөөх чулуугаа байгаа, үгүйг ч үл анзаараад амьдарч сурна, дасна. Гэхдээ чулуу халаасанд байсаар, заримдаа дэлгүүрийн дэргэдүүр өнгөрөхөд  хар өнгийн, 43 размерын гутал руу нүд унагуулчихсан л явдаг аа.