Өвлөөс урьтаж ахиухан шүлэг биччихээд “Өвөл л шүлэг бичихгүй юм шүү” гэж өөртөө амласан мэт өвлийн тухай нэг ч шүлэггүй хүн юм, би. Өөрөө ч гайхлаа. “Юу байсан юм бэ, одоохон тэмдэглэлийн дэвтрээ дэлгээд, үзгээ шүрээд биччихье” гээд суулаа. Нэг л сонин халгам мэдрэмж төрөөд болдоггүй. Энэ улиралд би яагаад ийм идэвхгүй юм бэ. Уг нь цасанд дуртай, өглөө сэрээд цонхоор харахад, үгүйдээ л орой ажлаа тараад харихад цас орчихсон л байвал тэрхэн мөчид бүх зүйл эдгээд, сайхан болчих шиг санагддаг.

              Өвөл надад ийм баярыг, эдгэрлийг бэлэглэж, аргадаж, хайрлаж байхад “Би ямар хариу барилаа” гэвч үнэндээ барьцтай зүйл, баярт царай ч алга. Ноднин, уржнан бичсэн бэсрэг тэмдэглэлээс өөрөөр гавьж, гийгүүлсэн юм үнэндээ байхгүй аж. Тэдгээр тэмдэглэлдээ ч өвлийн тухай өөр, өөр юм бичиж. Цасны тухай “Тэнгэрийн “нулимс” дээр би гишгэж явна” гэж анх бичсэн бол дараа жил нь “Өвөл бол цаг хугацааны амсхийлт” гэж бичсэн байх юм. Өвлийн тухай бодож, бичсэн зүйл л эд. Тэмдэглэлүүдээ гүйлгэж харлаа. Эхнийхэд нь өөрийн өвлийн тухай мэдрэмж болоод бусдын өвлийн тухай ойлголтыг иш татан бичжээ. Удаахад нь сумынхаа нуурыг, бага насныхаа өвлийг бичсэн байна.

Тэгэхээр өвлийн тухай бодол миний хувьд жил жилээр өөрчлөгддөг юм байна. Энэ жил харин ганцаараа болчихсон мэт санагдаж байна.

          Олон хүний дунд байгаа мөртлөө орь ганцаар орхигдсон мэт. Хүмүүс харин мөс, жавар шиг хүйтэн жиндүүхэн болчихов уу гэмээр. Тийм болохоор юу юугүй ирээд байгаа өвлөөс холдож, зугатмаар, хол суумаар санагдана. Уг нь тасхийм хүйтэн улирал мөртлөө гүндээ их дулаахан гэж боддог байв. Яг л даарсаар ойн гүн рүү ороход гэнэт дулаан мэдрэмж төрөх шиг, тийм нэг тухтай улирал гэж ойлгодог байлаа. Гэтэл ойрдоо өвлийг хурдхан алхаад барчихмаар, эсвэл шууд алгасаад хаврын улиралд хүрчихмээр адгуу мэдрэмж төрнө. Гадаа алхаж явахдаа “Өвлийг алхаад барна гэвэл хэр удаан алхах бол” гэж бодогдоод, хязгааргүй гэдэг юм бүхэн рүү нь шийдэмгий гэгч нь алхчихмаар санагдана. Чухам яагаад өвөлд ингэж ойртож чадахгүй байгаагаа мэдэхгүй юм. Мэдээж үүнд өвөл буруугүй. Ганцхан миний өөрийн араншин л энэ улиралтай зохицохгүй байгаа байх. 

        Өвөл бид хоёр хоршихдоо тааруу, өөрөө би энэ сайхан улирлын дотор багтаж чадахгүй байгаа ч байж мэдэх юм. Юутай ч өвлийн тухай бодол минь өмнөхөөсөө дорджээ. Өөртөө бүхнийг цуглуулж, хурааж, өөрөө бас амсхийж байх шиг санагддаг энэ улирал одоо хэдийнэ айлчилсан байгаа ч хөндий санагдана. Давчуухан мэдрэмж төрөхөөр би алс, аниргүй, өнийн тухай бодох дуртай. Өвөл надад яг нэг тийм алс байх шиг санагддаг. Дөхөөд байхад нь хойшоо ухарчихмаар, ойртохоор нь эргээд гүйчихмээр дураар мэдрэмж төрүүлнэ. Магад “Хэнтийн өндөр уул” юм уу, Сүндэрьяагийн нутагт жинхнээсээ өвөл болдог байх аа. Хэрэв тийм хол бол би өөрөө зорин очмоор байна. Тэмүүлж хүрсэн минь л угаас сэтгэлд тэмтрэгдэж, хажууд түшиж, би тэнд оршиход хамгийн тухтай байдаг юм.

Өвөл минь би чамд хэзээ чухам ойртож, орших юм бол оо.