Монголчуудын үеийн үед хайрлаж, хүндэлж, шүтсээр буй сод авьяастай дуучин М.Янжиндуламын охин Н.Золзаяатай ээжийнх нь тухай, ээжтэйгээ өнгөрүүлсэн гэгээн дурсамжийнх нь ярилцлагыг тухай энд дарж уншаарай.

Би “Монголчууд ээжийг минь мартчихсан байх даа” гэж боддог байсан. Гэтэл үгүй юм байна лээ.

Би ээжтэй хамт тоглолт үзээд явж байтал Чука ах тайзан дээрээс “Алдарт дуучин М.Янжиндуламыг хэн төрүүлсэн юм бэ, би төрүүлсэн” гэж хашхирч, онгирч байсан нь санаанаас гардаггүй юм.

Миний ээжийн давтагдашгүй дуу хоолой, авьяаслаг ажилч хичээнгүй зан чанар урлагт хайртай сэтгэл нь хэзээ ч мартагдашгүй билээ.

Ээж минь төрөөд 45 хоноод л ажилдаа орсон. Тэгэхээр мэдээж ээжийн дүүд хандах анхаарал, халамж нь суларна шүү дээ. Тэгээд дүү минь нялхаараа биднээс явчихсан юм. Энэ тухай бодохоор л гол харлаад байдаг юм. Ээжийг "Яаралтай ажилдаа ор" гэж захиргааддаг байсан үеийг үзэн яддаг, үнэхээр харгис нийгэм байсан.

Сул дорой хүн бол уйлж унжаад л, царайгаараа бүхнээ илэрхийлчихдэг шүү дээ. Харин ээж бол тийм биш. 

Миний ээж алдартай дуучин байх нь надад сонин биш. Зөвхөн миний л дэргэд байдаг байсан бол сэтгэл хангалуун сайхан байх байлаа.

Дуучин мэргэжил нь ээжийг надаас булаачихсан юм шиг санагддаг.

Ээж намайг хичээлээ тараад ирэхээр "Миний охин хөргөгчөө онгойлгоод үзээрэй" гэдэг байв. Ээжийн хэлснээр хөргөгчөө нээхээр миний дуртай зайрмагийг 10-аар нь аваад хийчихсэн байдаг байлаа.

“Эмэгтэй хүн чамин тансаг, өөрөөсөө юу  ч харамладаггүй, өөртөө цаг зав гаргадаг байх ёстой” гэдгийг үйлдлээрээ үлгэрлэдэг байсан.

Намайг “Миний охиныг урдаас нь харахаар нар гэрэлтэнэ. Араас нь харахаас сар гэрэлтэнэ” гэж өхөөрддөг байсан.

Ээжийнхээ дуунуудыг сонсохоор сэтгэл үймрээд байдаг. Тэгсэн мөртлөө маш их эрч хүч, зориг авдаг. 

Ээж надад “Миний охин зовлон бэрхшээл тулгарахад амьдралд бүү сөхрөөрэй. Чи зовж, зүдэрч байгаагаа хүнд харуулж болохгүй шүү. Яаж ч унасан босоод ирэх чадалтай, хүчтэй байгаарай” гэж хэлдэг байсан.

Би дөрөв, таван настайдаа эмээтэйгээ хамт ээжийнхээ тоглолтыг үзэхээр очсон юм. Тэгээд дуулсных нь дараа цэцэг өгөхөөр тайз руу хартал төхөөрөмжүүдийн утсанд тээглээд уначихсан. Гэтэл хүмүүс инээлдээд, би уйлаад л ээждээ цэцгээ өгөөд, үнсүүлээд бууж байсан дурсамж байдаг.