Монгол хүн бүр л билэг дэмбэрэлтэй сайн сайхан болгоноо ярьж хэлэлцэж, ахмад настай азай буурлуудаа хүндлэн дээдэлсэн төрт ёсны баяр өнөө маргаашгүй болох гэж байна. Жил бүрийн цагаан сараар айл хотол, ураг удмаараа уулзаж золгодог. Цагаан сараар инээд хөөр хөгжилтэй дурсамж ар араасаа хөвөрнө. Жил бүрийн цагаан сараар нутгийнхаа Батчулуун гуайнд очиж золгоно. Өнгөрсөн жил очиж золготол эхнэр нь “Манай хамаатны  залуус, охид ирж золгох юм. Миний эхнэр, нөхөр болох хүн гээд л танилцуулах юм. Бид ч шинэ хүргэн, бэрдээ хайртай гэж жигтэйхэн. Нэр ус, нутаг орон, аав, ээжийг нь асууж шалгааж байгаад л явуулна. Тэрүүхэн хэдэн цагт царай зүсийг нь нүдэлж чадах биш. Тэгсэн муусайн туучийнууд чинь жил болгон нөхөр, эхнэрээ сольчихоод ирэх юм. Саяхан дүүгийн хүүхэд эхнэртэйгээ хүрээд ирдэг юм байна. Би ч өнгөрсөн жилийн танилцуулсан охиныг л гэж бодоод “Мөнгөнцэцэгээ миний охин” гээд жигтэйхэн танимхайрч, аав, ээжийнх нь тухай асуулаа. Тэгсэн өнгөрсөн жилийн цагаан сараар ирсэн охин биш болж таараад баларлаа. Нөгөө охиныг ч, өөрийгөө ч, дүүгээ ч нүүр хийх газаргүй болгоод хэсэг юм болсон” гээд сууж байв.

Нээрээ л сүүлийн үед залуус “Энэ хүнтэй л насан туршдаа амьдарна. Миний хайр” гээд л нэг хүн гэртээ дагуулаад ирдэг. Төд удалгүй “Түрүүчийнхээсээ салчихсан, өөр найз залуу, охинтой болсон” гээд л яриад явж байдаг нь санаанд орж ирэв. Энэ жил ч гэсэн энэ түүх залуусын дунд давтагдсан л байх даа.