Сэтгэлдээ өрнөн буй бүхэн рүү зоргоор хүрч, санаснаар хэрэн хэсэж, баяр догдлол, уйтгар гунигаа тодхон сонсож, тэднийг тэр бүр чөлөөтэй илэрхийлэх нь бидний дунд тун цөөн. Тэгвэл сэтгэлийн хүндийг өргөлцөх, чанга хатууг нь суллах, тэнд үймээд буй бүхнийг намжаан тайтгаруулах, аргадан зөөллөх сайхан аялгуу гэж бий. Монгол Улсын Төрийн шагналт, Ардын жүжигчин, Хөдөлмөрийн баатар Н.Жанцанноров гуайн “Мандухай цэцэн хатан” киноны хөгжим бол эрэлхэг дайчин, эгэл даруухан монгол эмэгтэйн баяр, гуниг, хайр, ганцаардал, бодол санаашралыг нэгэн үнхэлцэгт багтаан “боосон” аялгуу шиг санагддаг юм. Сонсох бүрд сэтгэлийн дотор руу улам гүнзгий шургалан орж, хүний дотор оршин буй бүх эгшилт, эмтрэлт, эдгэлт бүхнийг түрэн гаргаж, угтаа анир үгүй хөх чулууд л гэрэлтэн харагдах тунгалаг булаг оргилон байх шиг бодогддог. Ингэж хүний сэтгэлийг цэвэрлэж, тунгалагшуулдаг, хайр асгаруулдаг аялгуу тэр юм. Заримдаа энэ зав чөлөөгүй, зай завсаргүй нэгнээ барьж багласан энэ нийгэмд чихэвчээ тултал чангалаад нүдээ аниад сонсоход, өөрийн эрхгүй дотоод ертөнцдөө бууж, түүн рүүгээ өнгийгөөгүй удсанаа, бас тэнд чухам юу өрнөөд удаж буйг олж, мэдэж, сэтгэл хэмээх эрхтэнтэйгээ тухтайхан уулзан суух шиг болдог.

Тийм эрхийг, тэр шидийг надад “Мандухай цэцэн хатан” киноны аялгуу олгодог. Тэр дундаа энэ аялгууны гол өрнөл хэсэг бол сэтгэлийн хар цагаан товчлуур дээр ээлжлэн дарж, бүгдийг нэг нэгээр нь дотроос хөвөрдөн гаргах шиг мэдрэмж төрж, хэдэнтээ давтан сонсоод нүдээ нээхэд, цоо шинэ хүн болон дахин мэндлэх шиг сэргэг, хөнгөн, гэгээн мэдрэмж төрнө. Хүний сэтгэлийг анагааж чаддагаараа энэ аялгуун утга оршдог шиг.

Тийм ч болохоор дуугүйхэн суумаар үедээ ганцаар оршиж болох аль нэг булан тохой, өрөө тасалгааг олж тухлаад,  “Чилүгэн”-ийг сонссон байхад хэдэн өдөртөө л цэгцэрдэг дээ.

Сэтгэл эрүүл байхад л бүх зүйл амгалан оршдог. “Сэтгэл” аялгууг сонсохоор яах аргагүй сэтгэлээ олон талаас нь бодож, ойх тусгал бүрд нь дүрээ үзэж, өөрийгөө тольддог.