Дөргөний хүрэн тал, Хүйсийн говьд байгаль хамгаалагч О.Балдан, монгол бөхөн хоёрыг салхи татуулан давхиж байхыг харах юутай жаргал. Хэдхэн жилийн өмнө салхинаас өөр “эзэн” үлдээгүй мэт байсан тал амь орж, хамгийн гоёоороо үзэсгэлэн төгөлдөр оршиж байна уу гэлтэй.

          Хүйсийн говь, Дөргөний хүрэн талаа ханхайтал орхиж, хээрийн салхинд ч үл гүйцэгдэм цахилж явдаг монгол бөхөн халдварт өвчинд нэрвэгдэж, үхлээ хүлээн говь нутгийн ээрэм талд хэдэн зуу, мянгаараа тийчлэн хэвтэж байсан цагийг бодох төдийд л гунигтай. Монгол бөхөн Хүйсийн говьдоо хүйс тэмтрэгдсэн мэт хэдэн мянгаараа амь тэмцэн, аврал эрсээр үрэгдэж, мөхлийн ирмэгт тулаад байлаа. Бидний зогсож байгаа Дөргөний хүрэн талд өдийгөөс дөрвөн жилийн өмнө дээрх дүр зураг хаврын яргуй шиг үзэгдэж, хүн, байгаль, байгаль хамгаалагч гурав уйлж байсан юм. Харин одоо монгол бөхөн аврагдаж, нутгаа эзгүйрүүлсэн гунигт өдрүүд алсран одож, хаашаа ч харсан эзэнгүй тал зэллэсэн говьдоо хэдэн мянгаараа цахилж явна.