Бор толгод шаргалтаж, борог сул өвс ганхаад эхэлжээ. Ингээд л намар ирдэг дээ. Хөхүүрийн айраг шиг амтат “ундаа” өдийд лав байхгүй дээ. Ингэж бодох төдийд л арааны шүлс асгарч, чимчигнэсэн сайхан айраг уумаар бодогдоно. Аянч шувууд одоо бараг аялалдаа гарах дөхсөн байх аа. Тэнгэрээр нэг зэллэж нисэхэд нь сэтгэл үймэн тогтохоо больж, тэртээ, өнөөгийн дурсамжаа нэхэн дурсаж, өдөржин бодол болдог сон. Яагаад ч юм нэгийг ухаарч, хоёрыг бодог гэж шувууд буцдаг шиг санагдана. Ер айргийн амт, зэллэн ганганах шувуудгүйгээр намрын налгар өдрүүдийг төсөөлөшгүй. Ингэхэд өнөө “Энэ орж буй бороо хэд дэх бороо билээ” гэдэг шиг энэ чинь хэд дэх намар билээ. Хэзээ чухам ийм нэг гэгэлзэж, долгисуулсан улирал төрөө юм бол. Намрын тухай бодох төдийд л ийнхүү олон зүйл урган төрж, нэг мэдэх нь ээ бодол холын холд “бэлчсэн” байх юм. Араас нь "гүйцэж", "хурааж" авах гэж хөөх тусам улам холдоно. Тийм нэг бодлын нэг нь хүү, охиноо эрдмийн харгуйд мордуулж буй аав, ээжүүдийн төрх. Хөх чулууд шигээ болтол хөдөө хөхөрч, он цагийн оройд гарсны тэмдэг гэлтэй үрчлээс болсон аавууд огших баярын нулимсаа халтардаж, үнгэгдсэн дээлнийхээ ханцуйгаар нэг шудраад л, "За хийморьтой яваарай, миний хүү" гээд духан дээр нь үнэрлэнэ. Саалийн үнэр өөрт нь бүрнээ шингэсэн ээж нь харин нэг хацрыг нь үнсээд, эргэж ирэхээр нь үнсэнэ гэж нөгөө хацрыг нь хадгалж үлддэг. Ийм нэг агшныг бодох бүр Арлааны Эрдэнэ-Очир найрагчийн шүлгээр бүтсэн "Эх үрийн дуу"-ны үг санагдана. Тэр дуунд

"...Налгар өдрүүд салхилаад буцахаар

Намрын шувуудын дуунд хүүгээ санана...