Билигт яруу найрагч, зураач Халиль Жибран 1883 онд Ливан Улсад төрж, 12 настайдаа гэр бүлийн хамт Америкийн Нэгдсэн Улс руу цагаачилжээ. Тэрбээр хос хэлээр зохиол бүтээлээ туурвиж, өрнө дорнын хил заагийг даван англи, араб хэлтнүүдийн ертөнцөд нэгэн адил алдаршсан юм. Тиймдээ ч уугуул Ливан Улсдпаа хайртай, суугуул Америкдаа элэгтэй энэ зохиолч өөрийгөө “Дэлхийн иргэн” гэдэг байв. Жибран үргэлжилсэн үгийн яруу найрагт уйгагүй туршилт хийн төгөлдөржүүлсэн бөгөөд энэ төрлөөр, англи хэлээр туурвисан “Зөнч” зохиолыг нь 1923 онд “Alfred A.Knoft” паблишин компани АНУ-д анх эрхлэн хэвлүүлжээ. Тэрбээр 1923 онд Нью-Йорк хотноо амьсгал хураажээ.

ОРЧУУЛАГЧИЙН ТУХАЙ

        Г.Лхагвадулам нь Эдна Сент-Винсент Миллей, Ли бай, Билли Коллинс, Иехуда Амихай, Шэрон Өүлдс, Вислава Шимборска нарын зэрэг олон арван найрагчийн бүтээлээс эх хэлнээ орчуулсан. Эми Дикинсоны шүлгүүдийг “Ийм номд нэр өгөөд яах вэ” нэрээр хэвлүүлсэн. Мөн Хятадын цагаач ажилчдын яруу найрагч “Төмөр сар” түүврийг эмхэтгэсэн нь олны хүртээл болжээ.

“...Номын үйл явдал Альмустафа хэмээх зөнчийн, арванхоёр жилийн цөллөгийн дараа нутаг буцахынхаа урьд өдөр Орфалес хотын иргэдэд өөрийн бодрол ухаарлыг хуваалцаж байгаагаар өрнөдөг. Альмустафа хайр, гэрлэлт, хүүхэд, ажил хөдөлмөр, баяр, гуниг, эрх чөлөө, нөхөрлөл зэрэг олон сэдвийг хамран үгсээ айлдана. Ийн амьдралын бүх л тохиол учралыг хөндсөнөөрөө, хүмүүсийг өөрсдийн зүрх сэтгэлийн гүн рүү аялахыг урин дуудсанаараа энэ зохиол бүх үеийн, бүх төрлийн хүмүүсийн сэтгэлд нэвтрэх увдисыг олжээ...”

“...Амь биеийнхээ дэндүү олон хэсгийг би энэхэн хэдхэн гудманд тарааж хаясан. Асан тэмүүлэх сэтгэлийн минь үр нялхас эндэхийн дов толгодоор чармай нүцгэн алхсан. Ай, тэр бүхнээсээ би яаж, яахин энэлэн үгүй, өвдөлт үгүй салах вэ?

Өмсгөл зүүлтээ тайлж хаяхтай адилгүй юм, энэ. Өөрийн гараар би арьс юугаа хуулнам. Өчүүхэн бодол төдийхнөө энд орхиж байгаа ч юм биш. Өлсгөлөн цангаагаар амт орсон шимт зүрхээ үлдээнэм. Хойшдоо гэвч хождож үл болно. Хамгийг даллагч тэнгис намайг бас дуудна. Хөлөг онгоцондоо суух цаг минь ирлээ. Цаг хормууд үдшийн харанхуйд ч шатан үгүйрэхийн учир эгнэгт хөлдөж, болоршиж, хөгцөнд баригдаж байж л эрхгүй эндээ үлдэж хоцорч болохоор байна. Дуртайяа эндхийн бүхнээ аваад явах сан, гэвч яаж тэр вэ?

Дуу хоолой гэдэг өөрт нь жигүүр хайрласан хэл, уруулаа дааж өргөх нь даанч үгүй шүү дээ. Дан ганцаар л тэнгэр лүү тэмүүлдэг билээ л...”

                                                                                            “АЙСУЙ ХӨЛӨГ”-ийн хэсгээс....