Өнөө нийгмийн баян, ядуу гэх ойлголтыг эдийн засгийнх нь утгаар буюу хэтэвчнийх нь нимгэн, зузаанаар шууд авч үзвэл манай улсын гурван хүн тутмын нэг нь ядуу, таван хүн тутмын нэг нь баян гэх статистик бий. Өөрөөр хэлбэл, Монгол Улсын 905 мянган иргэн ядуу амьдарч байна. Тэдний 378 мянган нь нийслэл хотыг, тэр тусмаа гэр хорооллын захыг бараадан, бор хоногийг өнгөрүүлж байна.

Тэгвэл ядуу иргэн гэж хэн бэ. Ядуурлын шугамнаас доош амьдарч байгаа иргэдийг ийн нэрлэдэг. Манай улсын нэг иргэний сардаа авах ёстой 2100 калорийн илчлэг бүхий хоол хүнс, наад захын хэрэгцээний бараа, үйлчилгээ худалдан авахад шаардлагатай зардлын хэмжээг ядуурлын шугам гэх бөгөөд энэ шугамыг 166 580 төгрөгөөр тогтоосон байдаг. Сарын дундаж хэрэглээ нь энэ дүнгээс бага бол ядуу ангилалд багтана гэсэн үг. Ядуу өрхийн сарын хэрэглээ чинээлэг өрхийн сарын хэрэглээнээс 5.2 дахин бага байгаа нь өнөөгийн Монголын баян, ядуугийн ялгаа хэр алсарч байгааг илтгэнэ. 

Ядуу ангилал нь дотроо боломжийн, нэн ядуу гэж хуваагдана. Ядуу гурван иргэн тутмын нэг нь нэн ядуу буюу нийгмээс орхигдож, хаягдсан хэсэг. 

Бид ядуу дундаа нэн ядуу гэх зүүж, төр засагтаа хаягдан, чинээлэг, бас дунджийн нийгмээс үл харагдах заагаар тусгаарлагдан, хэнд ч гомдохгүй, хэнд ч гай болохгүйгээр чимээгүйхэн амьдарч байгаа иргэдээс дөрвөн иргэнийг түүвэрлэн сонгож, орлого зарлага, амьдралын нөхцлийг нь харуулж байна. Гэхдээ орон гэргүй, бүрэн архины хамааралтай иргэд багтаагүйг хэлэх нь зүйтэй. 

Тухайлбал, “Хүчиншонхор” захаас яс, дотор гэдэс цуглуулж, түүнийгээ зарж амьдардаг Чингэлтэй дүүргийн иргэн Э, “Улаанчулуут” хогийн цэгээс хог түүж, түүнийгээ зарж амь зуудаг гэр бүл Э, Б, амьдралын боломжгүйгээс хүүхдүүдээ цэцэрлэгт явуулж чадахгүй, өөрөө асарч байгаа дөрвөн хүүхдийн ээж Ч, өрх толгойлсон ээж Х нар хоосон хонохгүй юм сан гэх ганцхан зорилготой.