Зуны дэлгэр цаг ирэх бүрд нутгаа санагалзах нь нэгэнт миний зуршил болжээ. Ахин дэрвэгэр ягаан даашинзаа  өмсөөд ах нартаа эрхэлж, ээж, аавынхаа гараас хөтлөөд дэнжийн цэцэгс дундуур туучин гүйх сэн. Үнэндээ би нутгаа санахаас илүүтэй бага насаа л санадаг бололтой. Дэндүү гэмээр амар амгалан таван ханатай хөдөө гэрт минь л байж дээ. Дурсамжаа илүү санагалз, дураараа бодолдоо аял гэсэн юм шиг шиврээ бороо орж эхэллээ. Хөшгөө нээж, зэргэлдээ байрныхаа цонхыг ширтэн бороотой өдрийн дурсамжаа нэхэн дурслаа.

Дурсамжид үлдсэн хөдөөгийн амьдрал

   Зүсэр борооноор ээж минь үхрийнхээ зэлэн дээр хэдэн үнээгээ сааж, хувинтай сүүгээ цалгиулсаар гэрийнхээ үүдээр гэгээ татуулан орж ирнэ. Өчигдөр түүсэн хуурай аргалаар гал түлж, том тоогоогоо тавиад, дүүртэл сүүгээ хийн, зөөлөн галаар хөөрүүлнэ. Сүү хөөрөхдөө зэрэгцэн үхрээ залсан аав минь морины уяан дээрээс бороонд норсон хуучин бор дээлтэйгээ эмээлээ тэвэрсээр ирэх нь харагдана.

   Яагаад ч юм би бороонд ихээхэн дуртай хүүхэд байлаа. Хөл нүцгэн өвсөн дундуур дураараа гүйх нь дэндүү гэмээр сайхан мэдрэмжийг өгдөг сөн. Гүйж гүйж орж ирэхэд ээж минь халуун сүү уулгаж "Ханиад хүрлээ хуурай хувцас өмс" гэнэ. Дэлгэсэн хаалгаар харахад уулын оройд манан татжээ. Хэдэн өдөр дараалан ороосой гэж би хүснэ. Үд хэвийх үед ээж борцтой банштай цай хийхэд би дасал болсон зангаараа аавынхаа бор аягыг барьсаар ээжийнхээ хажууд зогсоно. Бороотой өдөрт дуртай байсан бас нэгэн шалтгаан нь аав гэртээ өнждөгт байсан юм л даа. Аавдаа эрхлээд л хорвоогийн элдэв зүйлийг тасралтгүй асууна. Хөөрхий аав минь төвөгшөөхгүй бүгдэд нь хариулна.

      Одоо харин бороо ороход асар их гуниг, дуусашгүй бодол намайг нөмрөн авдаг болжээ. Хэзээнээс би бороо ороход догдлохоосоо илүүтэй гунидаг болсон юм бол. Надтай зэрэгцэн хаа нэгтээ хэн нэгэн хүн бас гуниглан суугаа болов уу. Хотын гудамжны гэрэл бүдэгхэн асаж, зарим нь унтарчээ. Өнгөрсөнд үлдсэн дурсамж, алдаа оноогоо дэнслэн, ирээдүйгээ төсөөлөн суухад яг тохирсон орчин мэт санагдана.