Хаврын улс төр “хөнжил” дотроо өрнөж, ид халуурч, бүлээрч байна. Хамгийн нам гүм цаг үе байгаа мэт боловч хаалганы цаана улс төрийн “дайн” өндрөө авч, сонгуулийн сезон эхэлчихсэн улстөрчид бужигнаж байна.

        УИХ-ын босгыг давж л байвал чөтгөртэй нөхцөхөөс ч буцахгүй болсон сонгуульд горилогчдын цуваа  тасралтгүй үргэлжилж, нийгэмд халгаатай “эх оронч”-доор дүүрч эхэллээ.

     Жаран чавганц уралдахад нэг нь түрүүлдэг гэдэгчлэн сонгуулийн дараах үр дүнгээр УИХ-ын 126 гишүүн бүрдэж л таараа. Нэг ёсондоо сонгууль болдогоороо болно. Харин энэ сонгуулийн дараагаас Засгийн газрын бодлого шийдвэрүүд “бай”-гаа онож, эхлүүлсэн ажлаа үргэлжүүлбэл ард түмний амьдралд мөн ч их дэмтэй баймаар байна. Адаглаад үнийн өсөлтийг хязгаарлаж, эдийн засгаа тогтворжуулаад авбал учиртай.

       Тиймээс одоогийн Ерөнхий сайд Л.Оюун-Эрдэнэ Засгийн газраа тэргүүлж, эхлүүлсэн ажлынхаа эцсийг үзэхээр улс төрийн нүүдлээ хийхээр зэхэж эхэлсэн гэж Саарал ордныхон жиг жуг гэлцэх болов.  Ингээд эрх баригч намынхны улс төрийн тэмцэл эд дундаа өрнөж, Засгийн эрхэнд санаархагчид, намдаа гомдогсдын бүлэглэл сонгуулийн квотоо өвөртлөх гээд аргаа барж байгаа гэх нь ч бий.

      Гэхдээ бид эдийн засгийн ээдрээтэй, амаргүй цаг үед Засгийн эрхийг барьж, хөл алдчихгүй өдий хүргэсэн Л.Оюун-Эрдэнийн кабинетыг хүндэтгэх нь зүйн хэрэг. Тэд цар тахлын хүндрэлийг давсан ч, геополитикийн хүнд үетэй нүүр тулж, эдийн засгаа элгээр нь хэвтүүлчихгүй өдий зэрэгт хүргэсэн.  Харин одоо эхлүүлсэн ажлыг нь үр дүнд хүргэхийг үздэггүй юм гэхэд эхлэлийг нь сайнаар тавьж, ирээдүйдээ боломж нээж өгөх нь бидний үүрэг болоод байна. Л.Оюун-Эрдэнэ “30 жилийн алдаа оноог гуравхан жилийн хугацаанд засаж чадахгүй” гэж хэлсэн нь ч үнэний ортой. Өнгөрсөн хугацаанд 32 Ерөнхий сайд шинээр томилогдож, 32 удаа Засгийн газрын бүтцийг шинээр зурсан байгаа юм. Засгийн газрын бүтцийг шинээр зурах болгонд 32 өөр бодлого боловсруулаад, Засгийн газрын залгамж халааг үргэлжүүлэхээс илүүтэй өөр өөрийн төлөвлөгөөгөөр өдий хүрсэн нь ч бодит үнэн. Тиймээс Монгол Улсын хөгжлийг 200 жилийн жилээр хоцроосон гэдэгтэй маргах хүн байхгүй биз.

      Өнгөрсөн гурван жилийн хугацаанд Л.Оюун-Эрдэнийн Засгийн газраас Монгол Улс урт, дунд, богино хугацааны хөгжлийн төлөвлөгөөг хэрэгжүүлэх “Алсын хараа-2050”  гэх бодлогын баримт бичгийг баталж, Монгол Улс ирээд хагас зуун жилээр харахтайгаа болоод авлаа. Улс төрд үүрэлсэн авлигын сүлжээ гэж юу вэ, төрөөс ямар боломжоор тэрбумнууд төрөөд байдаг юм гэдгийг Хөгжлийн банк, нүүрсний хулгайн дуулианаар бага сага гадарлахтайгаа боллоо. Төрд үүрэлсэн гол авилгын сүлжээ юун дээр тогтож, яаж салаалдаг вэ гэдгийг ч газрын наймаа, тендерийн будилааныг зах цухаас нь мэдэхтэйгээ боллоо. Цаашлаад Улаанбаатарт үүссэн утаа, түгжрэлийг бууруулах гол арга зам нь юу вэ гэдгээ тодорхойлж, Монгол Улсыг бүсчилсэн байдлаар хөгжүүлээд үзвэл болох юм гэдэг хар зургаа гаргаад авсан.

      Хууль эрх зүйн хувьд ямар нь нээлттэй, ямар хаалттай байгаа вэ, түүнийг нь яаж засаж залруулж болох вэ гэдэг дээр ч чиг баримжаатай болчих шиг боллоо. Хөдөөгийн сэргэлт, бүсчилсэн хөгжлийг дэмжээд эхлүүлсэн том мега төслүүдээ урагшуулах гарц гаргалгаа байгааг ч харж болохоор байна. Ингээд харахаар хийсэн бүтээсэн нь бага мэт боломж, эхэллийг нь тавиад өгсөн нь илэрхий байна.

       Ерөнхий сайд Л.Оюун-Эрдэнэтэй хамгийн ойр, гар нийлж хамтарч ажиллах хотын дарга Х.Нямбаатар "УИХ-д нэр дэвшихгүй. Улаанбаатар хотыг удирдна" гэдгээ мэдэгдсэн. Тиймээс л Л.Оюун-Эрдэнэ Засгийн газраа тэргүүлж, санаачилсан ажлуудаа тэд хоршиж хийх, эхлүүлсэн ажлаа дуусгах нь юу юунаас илүү чухал байна.

     Хэрэв зээ тэгж чадахгүй бол Монголын улс төр гаргасан жимээрээ явахаас өөр сонголтгүй болох биз. Угтаа бол дараагийн Засгийн газар гарч ирж, бодлого шийдвэрээ шинээр боловсруулаад өмнөх ажлуудаа үгүйсгэдэг систем дахиад л үйлчилнэ. Адаглаад төрийн албаны халаа сэлгээ үргэлжилдгээр үргэлжилж, хөрөнгө гаргаж эхэлсэн төслүүд гацаанд ордог байдал  давтагдана. Мөнөөх төрд эхлүүлсэн шударга ёсны тэмцэл улам нууцлагдмал болж, улс төрд гаарсан булхай луйвар хэрээс хэтэрхийг ч үгүйсгэхгүй.

      Үгүй юм аа гэхэд Засгийн эрхэнд гарсан хэнбугай ч өөрийн автор болгох ажил санаачлах гэж өмнөх эхлүүлснээ нураадаг хуучин тогтолцооноос гарч чадахгүй л болов уу. Энэ нь алсдаа хүндээ биш Монгол Улсад ашиггүй. Арай ядан хөл дээрээ тогтож байгаа эдийн засаг дахиад л уналтанд орж, улс төрийн золиосон дунд ард түмний амьдрал улам дордож мэднэ. Тиймээс л Л.Оюун-эрдэний учраа мэдэхгүй 126-тай зууралдсанаас эхлүүлсэн ажлынхаа эцсийг үзэж, дахин Ерөнхий сайд болохоор улс төрийн нүүдлээ хийх  нь юу юунаас илүү чухал байна

       Цаад агуулгаараа ард түмэн хүссэн хүсээгүй Ардын нам дараагийн дөрвөн жил засаглах хар зургаа зурчихсан суугаа. Харин ирэх дөрвөн жилийн томилгоог яаж хийх нь анхаарал татаж байна. Ирэх сонгуулийн дараа УИХ-ын гишүүдийн тоо 126 болж, учраа мэдэхгүй гишүүд хөлөө олох гэж хэрэндээ мунгинана. Ядаж л сонгуулийн дараа Засгийн газрын кабинетыг чадвартай, туршлагатай гишүүдээр бүрдүүлэх нь улс төрийн оновчтой шийдвэр ч байж мэдэх юм.