Арван гуравхан насандаа гэнэтийн явдлаар нэг хөлөө алдсан ч “Хүн хөлөөрөө биш, тархиараа амьдралаа босгодог юм билээ” гэх өөдрөг үзэлтэй бүсгүйн ярилцлагыг уншигч та бүхэнд хүргэж байна. Тэр бол хүчирхэг ээж, мундаг багш О.Саранчулуун юм.

-Сайн байна уу. Юун түрүүнд манай уншигчдад өөрийгөө танилцуулаач. Мөн хүүгийнхээ тухай яриа дэлгээч?

        -Сайн байна уу. Намайг Отгоны Саранчулуун гэдэг, таван хүүхэдтэй айлын том охин. Одоо нөхөр, хүүгийн хамт амьдардаг. Би АШУҮИС-ийн Нийгмийн эрүүл мэндийн сургуульд багшилж, “Achilles International Mongolia”  ТББ үүсгэн байгуулсан. Цахим сүлжээнд хүүтэйгээ авхуулсан зургаа байршуулахад олон эерэг сэтгэгдэл ирсэн байна лээ. Ер нь ээж байхад хөл хамаагүй гэдгийг  өөрөөрөө илэрхийлж, бусдын ялгаатай талыг эергээр хүлээн зөвшөөрдөг болоосой гэж хүссэн. Тиймдээ ч хүүгээ тээж байсан үеийн нандин дурсамжаа хуваалцсан юм.  Хүүгээ тээж байх үед “Нэг хөлтэй болохоор далийлтай хүүхэд тээх амаргүй” гэж эмч нар хэлж байсан. Тэгээд ойр ойрхон тонус өгөөд л хүндхэн өдрүүд үргэлжилж байсан. Тухайн үед Монголд хийгдсэн хүнд хөлтэй, өдөржин явахаар  холгож, цэврүүтэж, үрэвсэж, цус нь хатсан оймстой хөлөө орой унтахдаа л тайлдаг байлаа.

  Гэхдээ тэр үед өвдөж зовуурилах хөлдөө биш хэвлий дэх хүүгээ эрүүл саруул төрүүлэх тухай л боддог байсан.  Бусад хүмүүс намайг хараад их өрөвддөг байсан байх. Гэхдээ сайн хань, сайхан гэр бүлдээ эрхэлж, хайрлуулсаар хүүтэйгээ уулзсан даа. Хүү минь хоёр настайдаа бүх тоглоомынхоо хөлийг хугалаад, оронд нь баримлын шавраар хөл хийчихдэг байсан. Харин дөрвөн нас хүрэхдээ ээжийгээ хөл муутайг ойлгож сахилгагүйтэх, ийш тийш гүйж сандаргах нь багассан юм шиг санагддаг. Тавхан настайдаа “Та нэг хөлгүй ч гэсэн хамгийн хөөрхөн бас супер ээж шүү” гэж хэлж билээ. Би хүүхэд байхаасаа өөр шигээ хүмүүст туслахыг мөрөөддөг байсан. Хүү минь яг л тийм бусдыг хайрладаг насандаа баймгүй их ухаантай болж өсөж байгааг харах үнэхээр сайхан байдаг.

-Хүүхэд байхаасаа өөр шигээ хүмүүст туслахыг мөрөөддөг байсан гэлээ. Тэр талаараа дэлгэрэнгүй ярьж болох уу?

          -Миний хувьд 13 насандаа хөдөө отроор явж байхдаа мориноос унаад, хөлөө эвгүй болгосон юм. Тэгээд хавдахаар нь халуун хар цайгаар шавшсан ч зогсолтгүй өвдсөөр, алхаж чадахгүй болоод, хотод ирж үзүүлэхэд ясны хорт хавдартай болсон гэх онош гарч, хөлөө тайруулсан даа. Миний өөрөөсөө ичиж, бачуурдаг байсан үе минь ард үлдсэн. Хиймэл хөлтэйг минь мэдчихвий. Хэрвээ мэдвэл намайг доромжлох, өрөвдөх байх гэж айдаг байлаа. Тухайн  үед “Би боловсрол сайтай л болохгүй бол энэ нийгэмд хэн ч биш болох юм байна”  гэж бодож, хичээж суралцсан.  Мөн би мэдлэгтэй болбол олон хүмүүст тусалж болох юм байна гэж боддог байсан юм. Тиймээс эрүүл мэндийн чиглэлээр суралцаж, илүү өргөн хүрээнд хүнд туслахын туслахын тулд нийгмийн ажилтан болсон. Хэдий хүссэн замналаараа явсан ч сэтгэлд нэг л  зүйл дутаад байдаг. Хөлгүй өссөн тэр сэтгэлийн хоосон  зай хэзээ ч нөхөгдөхгүй, тэр мэдрэмж хоосон хэвээрээ байх юм байна гэдгийг мэдэрсэн...

-“Achilles International Mongolia”  ТББ ямар үйл ажиллагааг түлхүү явуулдаг вэ?

       -Би МУИС-ийг нийгмийн ажилтан, Израил Улсад нийгмийн эрүүл мэнд судлаачаар тус тус төгссөн. Одоо Итали Улсын “Trento”-гийн их сургуульд докторын зэргээ хамгаалахаар суралцаж байна. Дотоодын болон гадны оронд эзэмшсэн мэдлэгээ зөвхөн оюутнууддаа заагаад өнгөрөх бус илүү өргөн цар хүрээтэй бусдад туслахын тулд “Achilles International Mongolia”  хэмээх  олон улсын байгууллагын Монгол дахь салбарыг  2015 оноос хойш удирдаж байна. Манай байгууллага хөгжлийн бэрхшээлтэй иргэдийг  нийгмийн амьдралд эргэн орж, дасан зохицоход нь тусалдаг. Хүүхэд байхад эмээ минь надад “Хүн хөлөөрөө биш, тархиараа амьдралаа босгодог юм шүү” гэж байсан. Тэр үг надад их урам өгч, илүү хичээж амьдрах сэдэл төрүүлж байлаа. Манай байгууллагыг зорин ирж байгаа хүмүүс тийм сэтгэлээр амьдраасаа, сэтгэлийн шарх нь эдгэрээсэй л гэж хамгийн их хүсдэг дээ. Бид зүгээр нэг байгууллага биш мэргэжлийн олон улсын байгууллага гэдгийг мөн хэлмээр байна. Манай гишүүд хамтдаа алхаж, гүйж, ярилцдаг. Хамт олны уур амьсгал хүнийг сэтгэлийг хамгийн их эмчилдэг. Мөн гишүүдээс маань зарим нь олон улсын гүйлтийн тэмцээнд оролцдог. Ингэснээр далд ухамсарт нь “Би чадах юм байна, өөрийнхөө төлөө хичээх ёстой юм байна” гэсэн бодол сууж өгдөг. Манай байгууллагаас жилдээ нэг нийтийн гүйлтийн өдөрлөг зарладаг. Сайн дурын ажилчид болон оролцогч гээд ойролцоогоор 2000 гаруй хүн цугладаг. Уг арга хэмжээний орлогоороо үйл ажиллагаагаа тогтвортой явуулдаг даа.

-Сүүлд та сайн үйлсийн аян эхлүүлсэн байсан. Тэр талаараа яриа дэлгээч?

            -Энэтхэг, Монголын хамтын ажиллагааны байгууллагатай хамтран энэ аяныг өрнүүлж байгаа. Үнэндээ манай улсад хийгдэж буй хиймэл хөл, гарын материал чанар муутай, хэрэглэхэд төвөгтэй хүнд байдаг. Харин энэ аянаар холгохгүй материалтай, хөнгөн гар, хөл хийгдэнэ. Одоогийн  байдлаар 600 хүний материал цуглуулаад, төслөө бичээд явж байна. Хэрэв Энэтхэг Улсаас зөвшөөрсөн тохиолдолд энэ зун манай улсад ирэх юм. Энэ төсөл минь амжилттай болбол хэчнээн сайхан бэ гэж бодох тусам сайхан байна.

-Завгүй ажлынхаа хажуугаар бидэнтэй ярилцсанд баярлалаа.

      -Баярлалаа. Энэхүү ярилцлагыг уншсан бүх хүнд эрүүл энх, сэтгэлийн дүүрэн, амар амгалан, сайхан бүхнийг хүсье.

-"Achilles International Mongolia” ТББ-ын гүйлтийн үеийн зургуудаас хүргэж байна.