УУРТАЙ МОНГОЛ 

       60 нэлээн гарсан болов уу гэмээр эрчүүд гудамжинд хамгийн ихээр тавтиргүйтэж  байна. Би л биз гэсэн юм шиг настай гэдгээрээ түрий барьж, юм л бол хүүхдүүд шигээ залуусыг зандчин аашилж, хамаг омгоо гаргах нь тэр. Замын хөдөлгөөнд соёлгүй оролцдог хүмүүсийн ихэнх нь настайчууд байдаг. Машиныхаа хаазыг огцом, огцом гишгэлж, өмнөх машинаа мөргөх алдана. Заримынх нь  хажуугаар  дуут дохиогоо хангинуулан зөрөхдөө “Олигтойхон яваад өгөөч дээ. Утсаа ухаад зогсчихдог юм уу, зам дээр  унтчихдаг юм уу” гэхчилсэн ихэд дээрэнгүй хашгичих нь тэр. Хүүхэд, залуусыг унадаг дугуй, мотоциклтой зөрөх болгонд нь уурлан сандчиж, “Аминаасаа уйдсан юмнууд, хэзээ, хаана очиж үхэх гэж яваа юм бол” гээд л ад үзэнгүй хараан зүхэж, нүдэнд орсон хог, шүдэнд орсон мах шиг үзэх нь тэр. Мөн автобусанд орж ирсэн болгон нь “Алив чи бос, настай хүн хүндэлж мэддэггүй юм уу. Адилхан аав, ээжтэй баймаар юм. Одооны муусайн хүүхдүүд ах, захаа мэдэхгүй, замбараагүй гэдэг нь”  гээд л мөн автобусанд яваа хүмүүсийг тавгүйтүйлэх нь юм. Залуучууд ахмадууддаа хүндэтгэлтэй хандаж, суудал тавьж өгөх нь зөв ч гэлээ тэдний өмнө хэн ч үүрэг хүлээгээгүй. Залуу хүмүүс ч тэдэнтэй адилхан ядарсан, сэтгэл санаагаар унасан, бие нь өвдсөн гээд асуудлуудтай явж болно шүү дээ. Гэтэл настайчууд харсан болгоноо өөд уруугүй зандчиж, хамгийн муухайгаар хараан зүхэх нь энүүхэнд болчихоод байна. Тэд энэ муухайгаа харилцаагаа мэдэж, засах нь битгий хэл өөрсдийгөө “Би хөгшин хүн” гээд өөрсдийгөө хэнд ч юу ч гэж хэлж болно гээд ойлгочихсонд байгаад учир байна.

     Настай хүмүүсийн сэтгэл зүйн онцлог, сэтгэл гутралыг эмчлэх хэцүү хэмээн мэргэжлийнхэн болон сэтгэл судлаачид үздэг юм билээ. Гэвч яалт ч үгүй хөгшчүүлийн ааш зан, орчин тойрондоо түгээж буй хар бараан энергиэс ууртай ирээдүй бий болж байна. Ахмадуудад чөлөөт цагаа зөв зохистой өнгөрүүлэх газар хомс, ажил хийх бүрэн чадамж байхад ажилд авах газар олддоггүй зэрэг нь тэдэнд тулгардаг нэн тэргүүний асуудал юм. Үүнийг шийдвэрлэх нэг гарц нь бүх төрлийн цогц үйлчилгээг үзүүлэх Ахмад настны өдөр өнжүүлэх төв барих, ажил хийх боломжоор хангах гэсэн санаачлагыг бид дэвшүүлсэн. Гэвч өдгөө хүртэл Улаанбаатар хотод төрийн санхүүжилттэй нэг ч ахмадын өдөр өнжүүлэх төв ашиглалтад орсонгүй. Ахмадын төрөлжсөн эмнэлгийн барилгын ажил гацсан байдалтай байгаа юм.