Валентин буюу хосуудын баярыг XIII зуунаас Европ тивд тэмдэглэж эхэлсэн түүхтэй. Уг баярыг жил бүрийн хоёрдугаар сарын 14-нд тэмдэглэдэг бөгөөд цаг хугацааны эрхээр валентины өмнөх өдөр буюу хоёрдугаар сарын 13-ныг ганц биечүүдийн өдөр болгон тэмдэглэх болжээ.

       Энэ удаа бид ганц бие уншигчдадаа зориулж, гуниг, ганцаардлыг мэдрүүлэх долоон шүлэг бэлдлээ. Гуниг, ганцаардал заримдаа уран бүтээлийн онгодыг хөглөж, өөртэйгээ байх боломжийг бидэнд олгодог  тул зарим хүн гуниглахын л тулд дурладаг гэдэг. Тэгээд дурлал нь бүтэхгүй байх тусам алга ташин баярладаг юм гэнэ лээ.

Г.Аюурзана - Хайрлах хүнгүйдэж

Даанч эрт би амьдралыг таньсан
Дахиад урагш алхах ганцхан зай бий
    Энэ бол бүсгүй хүн!
Дэндүү эрт би сониуч нүдээ аньсан
Дэлхий тэмтрэх ганцхан зам үлдсэн
    Тэр бол бүсгүй хүн! Хичнээн шунгаад ч ёроолд хүрэхгүй
Хэзээ ч ёроолд нь хүрэх гэж шунгахгүй цүнхэл хүн
Бүрлэн сартай арваадхан насанд минь
Бүртийж ургаад гэнэдсэн
Торон цагаан гивлүүр цаанаас цоргиход нь
Тохойг нь надаас өөр хүн түшсэн
    Бүсгүй хүн!

Ц.Дэлгэрмаа – Бороо далимдуулж зөндөө уйлсан

Хамгийн сүүлд чамтай
Харц тулгарсан минь
Хаа ч билээ...
Хар нүд чинь
Халгисан булгийн ус шиг
Гүн рүүгээ гуниг нь улам яргасан
Танихгүй юм шиг харцаар удаан гэгч ширтсэн
Цэцгийн үндэс дэвтээж
Цэв хүйтэн бороо шиврээд л...
Хөдлөх ч дургүй уруулыг чинь
Хөхөртөл нь шавшсан...
Дэргэдүүр чинь би өнгөрөхдөө
Дэлхийгээр нэг хашгирмаар байсан ч
Болохгүй юм шиг бодолдоо хүлүүлчихээд
Бороо далимдуулж зөндөө уйлсан
Чи хэвээрээ л...
Цэвдэг хүйтэн, хөшөө мэт
Сүлбэх мэт харц чинь л амьтай
Сүүдэр мэт чимээгүй шаналантай
Шаналанг чинь цуучин
Шалбааг туучин алхалсан
Шалба норсон зүрх минь л хөөрхий...
Золгүй хайрыг минь чи
Зовлонд тэгж дасгасан
Уйлчихсан нүдтэй намайг бүү хэл
Уймраа орчлонг ч ер тоолгүй одсон
Чиний нүдийг
Уйтгарын эдлэнд сүүлчийн удаа ширтсэн минь
Урьд билүү, эсвэл...

Ц.Доржсэмбэ - Шүлэг бол доо, ганцаардал минь

Ганцаардал минь

Шувууд нисчихсэн үүрнээс олдсон

Ганц цагаан өд минь

Чамд би бэх дусаагаад

Шүлгийнхээ дэвтрийн

Бичигдээгүй хуудсуудын

Завсарт нь хавчуулж хадгаллаа

Шувуу болохгүй хойно

Шүлэг бол доо

Ганцаардал минь...

До.Болдхуяг – Эгчмэдхэн

Үртэй ханьтай тэр бүсгүйн сэтгэл яасан гоёмсог
Үгүйлсээр явааг минь мэдээ болов уу яагаа бол
Үйлийн үргүй нүдний нь өдөн сормуус дэрвэх шиг
Үүлэн зүг тогорууд нисэн одох нь эрхэмсэг

Олоон эгч бүсгүйн зүс яасан гоёмсог
Одоо хэрнээ зүүдэлдгийг минь мэдээ болов уу яагаа бол
Огтоос гуниггүй түүний билгүүн хөмсөг атирах шиг
Огторгуйн жимээр хөвөх хоёрны саран ихэмсэг

Шал хэрэггүй юм асуусаар очих тоолонд минь
Шар дурдан гунигийг ороож өгдөг эгчмэдхэн
Мөрөөдөмхий харцны минь итгэлийн зулыг жаргааж
Мөнгөн савх шиг хуруу нь хуримын бэлзэгт сүвлээстэй

Цаг хугацаа зүүд дамнан одовч
Царайных нь сайхныг мартаж үл чаднам
Торгоны хээ шиг эвлэхгүй заяа төөрөгтөө гоморхож
Томоогүй насны зангаар үе үехэн балганам

Очоод уулзахын эрхгүй гэж голоо тасартал харуусах 
Олон намрын бороо уруулыг чинь норгож оржээ
Он жилүүд хэн хэний минь судсаар урсаж
Одоо та улам чиг намбалагхан болоо доо

Харцаараа бичсэн захидлыг өхөөрдөж уншдаг
Хайраа боосон чихрийг халаасандаа мартдаг
Харцуулын зүрхэнд галаар дүрэлзсэн шүлэг
Хамгийн сайхан бүсгүй эгчмэд төрдөг юм даа

Г.Сүхзориг – Цаг хугацаа

Чиний л өмнө би

Онош нь тодорхойгүй

Сэтгэцийн өвчтөн мэт зогсож

Чиний л шалгуураар би

Худлын өмнө гарцаагүй

Үнэнг сонгино мэт хальсалж

Нялхсын нүд мэт тогтворгүй харцаар

Ханан дээрх жаазтай уран зургийг

халаасны хулгайч мэт нэгжинэ...

Энд чи алга,

Үнэр чинь ч алга.

Аниргүй.

Л.Өлзийтөгс – Усан борооноор би ганцхан хүнийг боддог

Усан борооноор би ганцхан хүнийг боддог
Угаас тэр хэзээ ч буцаж ирэхээргүй явсан
Сүүлчийн удаа тэр гунигтай эргэж хараад
Сүүрс алдсан.
Дараа нь удаан бороо орсон
Хойноос нь гүйж гараад үг дуугүй тэврэн авч
Хоногийн уртад алдахаасаа өмнө
уучилж болох л байсан
Хамаагүй ээ, нүдээ аниад ч болов,
нүүрээ таглаад ч болов
„ Хайртай гэж хэлэн уйлж болох л байсан
Бүдэгхэн дууг минь сонсох гэж аяархан алхахдаа
Бүх юмыг дуусгаж байгаагаа тэр ер мэдээгүй
Харин би нулимснаасаа л нэрэлхсэн
Хачин хүйтэн бороонд шалба норохоосоо айсан
Гуйгаад уйлахад нь жишүү харсан хүйтэн царайг минь
Гурван жилийн гуниг нулимс хэдийнээ угаасан ч
Хүнийх болсон, мартаж чадсан гэнэхэн хайр минь
Хүйтэн бороо орох бүрийд намайг дааруулна.

Б.Батрэгзэдмаа – Дотно царай

Нэгэн дотно царай
Намайг өөртөө татна
Ямар тэнгэрийг
Ямар цэцгийг санагдуулна вэ
Би чамтай таарч байсан мэт...
Урьд төрөлдөө юу эсвэл
Унтсан хойно үзэгддэг тэр дүр төрх үү...эсвэл
Төрөл садан минь төөрсөөр явна уу
Ямар бороо нарийн ширхэгтэй байлаа
Ямар салхийг санагдуулна вэ...
Бурханы нүүрний гэрэл шиг
Би хуруугаа хүргэмээр байна
Бусдаас содон чиний
Би юу вэ....
Ирээдүйд намайг аврах авралын
Энгийн нэгэн тэмдэг үү...
Дотно царайг үзэх нүд цавчлахад
Даруй энэ мөч давхар сарнина....