Хүнд юу юунаас илүү, бүр бүх эд, эс, амь нь болсон зүйл бол сэтгэл. Тэр бол нүдэнд үл харагдах хэр нь хамгийн нандин, турьхан эмзэг, мөнхүү үзэсгэлэнтэй, тод гэрэлтэй тийм нэг зүйл. Түүнийхээ хүч дэмээр, зориг тэнхээгээр л хүн аливааг хийж бүтээж, илч дулаанаар нь бусдыг хайрлан энэрч, хамгаалан өмгөөлдөг. Хөөрхий, эмтэрч, элэгдэж, шаналж, шантарч, бүдгэрэн доройтдог ч эргээд эдгэрэн тэнхэрч, эмчлэгдэн торних нь ч бий.

Баяр, гунигийн альхан талд нь ч тэнцүүхэн зогсож, дэнслэл догдлолын ямархан савлуурт ч мөн чанар, үнэн төрхөө алдахгүй савлуурдаж, хөөрч дэвэрч, халин асгарч, гуниглан гутарч, уйтгарлан дүнсийлээ ч хавар модод нахиагаа дэлгэх шиг дэлгэрч ч чаддагаараа агуу юм даа, сэтгэл.

      Сэтгэл мөн сэтгэлээ дууддаг, сэтгэл сэтгэлээ дагуулдаг, сэтгэлээс өөр нэг сэтгэл ургаж, сэтгэл сэтгэлийнхээ сүрэгт ижилдэн нийлдэг гэдгийг ч сэтгэлтэй хүмүүс андахгүй. Тийм ээ, энэ бол яруу найрагч, зохиолч, шүүмжлэгч, судлаач агсан П. Батхуягийн "Миний сэтгэл rock” туужийг уншаад хөвөрдсөн бодол. Ертөнц өөрөө хамгийн сонирхол татам оршихуй. Тэр өдөр бүрийнхээ булан тохой, зай талбайд чухам юуг биднээр эрэн хайлгаж, санамсаргүй тааралдуулж, ямархан учрал тохиолыг бэлдсэнийг бидний хэн ч мэддэггүй. Гагцхүү тэрхүү зэхсэн бэлгийг нь их, бага хэмжээгээр хүлээн авч, учрыг нь олох гэж удаж, төөрч, эсвэл тэр дор нь ухааран сэхээрч явдаг. Ийнхүү олж, тааралдаж, уулзаж, учирч явсаар нэг мэдэх нь он цаг хурдны галтэрэг шиг довтолгон эндээс явахыг, өөр өртөөн дээр буухыг сануулдаг.

Тэр мөчид энэ бүхнээс чухам юу үлдэв, намайг байсныг хэн гэрчлэх билээ гэвэл нэг их гуниг хөндүүрлэн төрнө. Гэхдээ эл номыг уншаад би жаахан ч болов тайтгарч сууна.

     Тийм ээ, тэмдэглэлийн дэвтэр. Түүнийх шиг хүрэн бор, эсвэл хар, улаан, цагаан, хөх тийм нэг дэвтэрүүд л юм байна. Түүн дээр сэтгэл зүрхээ, хүсэл мөрөөдлөө, хайр энэрлээ, хамаг бүхнээ бичиж л үлдээх юм байна. Би байхгүй ч байснаа гэрчлэн дурайлгаж, ийм нэг хүн явснаа хэн нэгэнд уншуулбал, тэр тэгээд үнэн мөнийг мэдвэл өнөөх мундаг, агуу, юм бүхэнд дурдагдаад, цоллуулаад байдаг сэтгэл багахан ч болов амрах нь. Дэвтрийг минь, үгүй ээ дэвтрүүдийг минь хэн нэгэн галч, эсвэл эмч олбол бүр сайхан байж ч мэдэх бололтой. Гэхдээ би хаанаас чухам эндээс бүрмөсөн явах галттэрэгт, ямархан төгсгөлтэй суухаас шалтгаална л даа. Хаанаас ч байсан гарцаагүй нэгэн хүн олох нь тодорхой, магадгүй галтэрэгний үйлчлэгч ч юм бил үү.

Эсвэл гэр бүл, энд хайр энэрлээ зориулсан бүхэн минь байхыг ч үгүйсгэх аргагүй. Ерөөсөө тэмдэглэлийн дэвтрээ л нээе. Тэнд л бичиж, тэндээ л үлдээе. Сэтгэл. Энэ үгийн үсэг бүр ямар тод, бас хэчнээн үзэсгэлэнтэй вэ....    

      Туужид "...Уншиж дуусаад дэвтрийг алгуурхан хааж хавтсан дээрх бичээсийг удаан ширтэв. Харин Цээнээгийн сэтгэл нь халгиж, цалгиж байгааг харахад л андашгүй байв. Хацар нь туяараад шинэхэн ургацын алим шиг харагдана. Нүднийх нь харц дөнгөж амаржсан эхийнх шиг аядуу тайван болжээ. Нөгөө хүйтэн жавар, шөвөг шиг харц алга байна. Би ч юу хэлсэнгүй босоод, ширээний нүдээс шилэн бумбыг гаргаж ирэв. Тэр тэнд рок сэтгэлтэйгээ хамт сууж байна..."

    "...Түүний гар, ухаан хоёроос "Сэтгэл" шиг зураг дахиж гарахаа больжээ. Гэхдээ энэ зөвхөн миний л бодол байсныг дараа нь би сайн ойлгосон юм. Харин миний дотроос ч олигтой аялгуу төрөхгүй байгаа шиг. Нэг удаа тэр бийрээ урамгүй шидэж орхиод надаас Боргилыг асуув..."

"...Чамд энэ дэвтэр ямар хэрэгтэй юм бэ. Наад асуултыг чинь чамд харин сөргүүлээд тавьчихмаар байна. Ямар ч хэрэггүй зүйлд эзэн суучихаад, тэр их мөнгөөр чи хэдэн сар сайхан гэдэс цатгалан амьдарч болох л байсан шүү дээ. Гэтэл намайг дагаад ингэж замарч явдаг. Ажлаасаа чи лав халагдсандаа..."