Сэтгүүлч Т.Дарханхөвсгөлийн "Тэнгэр дуугаргадаг хүн" үргэлжилсэн үгийн ном арван өгүүллэгээс бүрджээ. Бид тус 10 өгүүллэгээс онцлох эшлэлийг уншигч танд хүргэж байна.

            -ТЭНГЭР ДУУГАРГАДАГ ХҮН-

   "...Хөгшин зөнөг заримдаа муу хүүгээ үргэлж нялхаар чинь санаж, энэ айл хотлын өрхийн тэргүүн, ноён нуруу болсныг мартчихаад байх юм. Аавыг чинь гэсээр энэ насыг элээж яваа болохоор хэцүү л...хэмээн зангирах үгээ цааш залгин, миний хүү санасан бодсоноо өөрийнхөөрөө хийж яваарай. Ээж нь юу гэх вэ. Эхийн сэтгэл үрдээ хэзээ ч гомддоггүй юм..."

-ААВЫН ТЭЛЭЭ-   

            " ...Чимгээ нөхөртэйгээ учирсан хувь заяандаа үргэлж талархана. Найзууд нь ч уулзах бүрдээ түүний азтайг ам уралдан ярихад түүгээрээ бахархан чимээгүйхэн хэр нь жаргалтайгаар инээмсэглэж суудаг сан.

-ЛУС-

     "...Миний хүү одоо бос, бос. Шүүдэр хатчихлаа хэмээн хүүгээ өхөөрдөн дуудав. Зургаа хүрч яваа ганц хүүгээ Пүрэв энэ жил хадланд дагуулан гарчээ. Хасаж, бэлдэж өгсөн хадуураар өвс ширвэхийг заахдаа хад чулуу, цэцэг навчтай орчлонгийн хатуу зөөлнийг үзэж таниг. Хэнээс ч дутахгүй амьдралаа аваад явчихдаг арчаатайхан эр болон өсөг гэж давхар боджээ..."

-НҮГЛИЙН ТӨЛӨӨС-

         "...Тэр хүн бүртэй тийм дотночлохгүй, хальт харсан нэг нь элий балай, солио өвчтэй юм уу гэмээр боловч аавтай сүрхий найзархана. Арсайн голдоо бүү хэл зэргэлдээ сумуудад шагшигдсан баян Хөөлэй гэж хүний ганц хүү байж. Хүүхэд байхын л ан авд сонирхолтой, мэргэн цэцэн нэгэн байсан ч 33 нас хүрсэн жилийнхээ өвлөөс нэг нүд нь гэнэт таг сохорчээ..."

-НАМРЫН ХҮН-

"...Нурууг нь жиндүүлсэн бодлоос үүдэн аль болох хурдан, тэгээд унахгүйг хичээн алхаж байлаа. Харанхуй улам өтгөрөхийн хэрээр нөгөө муу асаагуурынхаа гэрэлд бүдчих нь улам ч төвөгтэй. Гэвч тэрээр сурсан, дадсан зангаараа аль болох гишгэцтэй газрыг оноод л байв..."

-УСНЫ ХАР-

  "...Усыг хар өнгөтэй гэдгийг хэдэн мянганы өмнө л ажаад хэлчихсэн байгаа юм шүү. Ай даа, усгүйгээр энэ орчлон дэлхий гэдэг чинь юу ч билээ дээ. Хүн ч гэсэн эхийнхээ хэвлийд усан дотор энэ төрхөө анхлан олоод, хөрст дэлхийд мөрөө гаргаж яваа бие нь ч тэр чигтээ ус юм гээ биз дээ..."

-МАНАНТ ХОТ-

"...Манант хот ихэнхдээ манан бүрхсэн байдаг болохоор ч ингэж нэрлэсэн байж магад. Харин жилийн яг өдийд хувингаар асгах шиг бороо ордог юм. Бороонд дуртай учраас тэр энэ хотод шилжиж иржээ. Гэхдээ эндэхийн бороо түүний хүүхэд байхад ордог байсан борооноос огт өөр. Бага байхад ээж нь сэвлэгийг нь илбэх шиг тийм зөөлнөөр бороо шивэрч, ихэнхдээ хачин гоёмсог солонго татдаг байсан юм. Ер нь тэр багын л бороонд дуртай байжээ..."

-ҮХЭР ОГДОЙ-

       "...Аавыгаа хэчнээн татсан ч сэрээгүйд гайхсан ч өмнөх ширээн дээр нь байсан бичгийг уншаад бяцхан ухаандаа бүхнийг ойлгожээ. Чимээгүйхэн явсаар өрөөнийхөө буланд өвдгөө тэврэн суугаад мэгшин уйлж эхлэв. Хэчнээн уйлсныг бүү мэд..."

-ДУРЛАЛЫН ТЭРЭГ-

       "...Хүү сургуулиа онц дүнтэй төгсчээ. Ээж, хүү хоёрын мөрөөдлийн зах зухаас биелэж буй нь энэ. Ээж нь тэртээ он жилүүдэд аавынх нь начин болохдоо өмсөж явсан өнөөх цэнхэр тэрлэгийг өөрийнх нь гар дээр үнэхээр тэнгэр байна уу гэж харахаар эмзэг нандинаар хоёр гардан түүнд өгөв..."

-САВДАГ-

     " ...Нэг л өглөө тэр мэндэлжээ. Бусдаасаа биеэр маш жижиг, сул дорой эмэгтэй савдаг байсан тул Буурал түүнд Жаал гэх нэр өгөв. Хэдийгээр савдаг богино хугацаанд нас, биед хүрч томордог ч Жаалын хувьд тийм байсангүй..."