Гэгээн бүхний дундуур алхалсаар гэрлээ бидэнд үлдээгээд явлаа, тэр.

           Зохиолч П.Батхуяг тэнгэрт дэвшиж, Монголын утга зохиол харанхуй дунд үлдэв. Гэсэн ч түүний үлдээсэн гэрэл гэгээ үргэлжилсээр. Бүдэгхэн гэрлийг ч бүрэнхийд гялбах гэгээ болтол халамжилсан, халуун сэтгэл, дулаан итгэлт нэгэн, мөрөөдөгч залуусыг мөрөөдөлд нь хүргэдэг жигүүр нь байлаа.

-АГУУ ЗОХИОЛЧ-

           Утга зохиолын бүх төрлөөр бичиж, оюуны “сор”-уудаар уншигч, үзэгчдийн тархийг хөгжүүлсэн П.Батхуяг агсан шиг зохиолч түүний үед, түүнээс хойш ч үгүй. Тэр тууж, өгүүллэг, жүжгийн зохиолд цахиур хагалж, сэтгэлгээний яруу найргийг шинэ түвшинд хүргэсэн. “Хүрэл зүрх”, “Үйлийн үрийн байшин”, “Миний сэтгэл рок”, “Хүйтэн хотын романс”, “Металл хотын уянга”, “Биоплазм шүлгүүд”. П.Батхуяг шилдгийн шилдэг гэх үгнээс хальж, оны шилдэг бүтээл шалгаруулах “Алтан өд”-ийн шагналыг зургаан удаа хүртэж, орчин үеийн уран зохиолын оргил нь болсон юм.

-ГЭГЭЭ ТҮГЭЭСЭН БАГШ, ХАЛУУН СЭТГЭЛТ ШАВЬ-

П.Батхуяг агсан агуу зохиолчийн дээр гэгээ түгээсэн багш, халуун сэтгэл шавь.

           Утга, уран зохиолд дуртай, яруу найрагч, зохиолч болох мөрөөдөлтэй залуусыг мөрөөдөлд нь хүрэх жигүүр болж амьдарсан юм. Гэгээ түүсэн түүний үлдсэн гэрэл нь мөрөөдөгч залуус. Хайрлам гэгээн хүн байсныг нь санан, дурсах хүн олон.

           Тэр гэгээ түгээсэн багш хэдий ч халуун сэтгэлт шавь байснаараа бахархдаг байлаа. Өөрөө хэдий багш ч, өсгөж, хөгжүүлсэн багш нараа үл мартана. Залуу, хүүхдүүдэд үг хэлж, юм сургах болохоороо “Манай О.Дашбалбар багш”, “Д.Батбаяр багш маань” хэмээж, багшийн алдрыг магтан дурсдаг байв. Харин одоо монголчууд түүнийг санан дурсаж байна.

Одоо алсын алсад атлаа ч, дэргэд минь байгаа мэт санагдана.

“Эрүүнээсээ дуслах усан бороог тоолж

Энд би удаан амьдарна” гэж бичсэн сэн.

Алсын алсаас ч бидний дунд үлдээсэн бүтээлээрээ мөнх амьдрах болно, агуу зохиолч, гэгээн сэтгэлт П.Батхуяг.