Хөвсгөл аймгийн Түнэл сумын Алтгана хэмээх газар намаржиж байсан айлын гэр өнгөрсөн ням гарагт буюу аравдугаар сарын 11-нд шатжээ. Гэрт 1-5 насны дөрвөн хүүхэд байсан бөгөөд азаар хоёр залуу тэднийг аварсан байна. Хүүхдүүдийг аварсан залуусын нэг болох тус аймгийн харьяат Д.Нямжаргалтай ярилцлаа.

-Тухайн өдөр яг юу болсон талаар ярихгүй юу. Та гал гардаг айлын ойролцоо явж байсан юм уу?

-Тийм ээ, би тэр өдөр дүүтэйгээ цуг аймгийн төвөөс галд өртдөг айлын хойд талын айлд очоод байж байсан юм. Бид 12:00 цаг өнгөрөөж очсон бөгөөд гал 13:00 цагийн үед гарсан. Дөнгөж цай, хоол идчихээд сууж байхад очсон айлын маань хүүхэд “Урд айлын тооноор утаа гараад байна” гэхээр нь санд мэнд гараад харахад хар утаа суунаглаж байлаа. Хамт байсан хүмүүстэйгээ хар хурдаараа гүйж очиход хоёр том буюу 4-5 настай хоёр хүүхэд нь гэрийнхээ гадаа гарчихсан уйлаад зогсож байсан. Гэрийн хаалга хаалттай, хоёр бага хүүхэд нь гэрийнхээ зүүн хаяанд хаалга руу дөхчихсөн зогсож байхаар нь шүүрч аваад л гарсан. Хаалга нь хаалттай болохоор нялх амьтад онгойлгож чадахгүй байсан юм билээ. Том хүүхдийнх нь гадуур хувцасны ханцуй түлэгдсэн байна лээ. Харин бага хоёрынх нь үс бага зэрэг шатсан. Хүүхдүүдийг гэрээс авч гараад, хорин алхам холдоход л гэрийн тооно нурж, гэр бүхэлдээ шатаад дууссан.  

-Хэрэв очсон айлын чинь хүүхэд мэдээгүй бол тоогүй зүйл болох байжээ?

-Айлын хүүхэд хэлээгүй байсан бол ёстой балрах байсан. Бид хоол, цай гээд гэрт бужигналдаж байсан болохоор шатсан хойно нь л мэдэх байлаа. Хөвсгөл аймгаас хамт очсон дүү минь хүүхдүүдийг аврахад их тусалсан. Гэр арван минутад л шатаад дуусдаг юм билээ. Жаахан л оройтсон бол бага хоёр хүүхэд нь гэртэйгээ шатах байсан. Ус уух хувьтай хүүхдүүд байжээ.

-Хүүхдүүдийн аав, ээж хаачсан байсан юм бол?

-Аав нь нутгийнхаа хүмүүстэй самарт явсан гэсэн. Харин ээж, эгч хоёр нь хониндоо явсан юм билээ. Гэрийнхээ хойд талын уулыг давсан байсан учраас гал гарч байгааг хараагүй гэсэн. Малын бэлчээрт явж байсан залуу гал гарч байгааг хараа, хүүхдүүдийн ээжид очиж хэлсэн байгаа юм. Харин ээж нь гэрээ шатаад дууссаны дараа ирсэн.

-Хүүхдүүдийн аав, ээж танд талархсан сэтгэлээ илэрхийлсэн үү?

-Аав нь өчигдөр ирсэн гэсэн. Нутгийн хүн хэл дуулгаад л яаруу сандруу ирсэн байх. Харин ээж нь ирээд “Хүүхдүүдийн минь амийг аварсанд баярлалаа. Хэрэв та хэд байгаагүй бол яах байсныг таашгүй. Гэр орон яах вэ. Үр хүүхэд минь л эсэн мэнд байвал боллоо” гээд уйлаад ярьсан. Өвлийн хүйтэн болж байгаа энэ үед гэр оронгүй болох ямар олиг байх вэ. Гэхдээ хүүхдүүдийн амь эрсдээгүйд бид баяртай байгаа. Амьд байхаас илүү том баяр гэж юу байх билээ. Тэд намайг аймаг руугаа явахад хойд талын айлындаа түр амьдарч байсан. Одоо аав нь ирсэн болохоор арга зам олдох байх аа.

-Хүүхдүүд их айж сандарсан байсан уу?

-Хоёр том нь айж, сандарсан байсан. Харин гэрт байсан хоёр нь учир мэдэхгүй болохоор юу ч мэдээгүй байх.

-Өмнө нь та улаан гал руу орж хүний амь аварч байв уу?

-Хойд айлаас нь гүйж явахдаа хүүхдүүд нь эсэн мэнд байгаасай л гэж залбирч явлаа. Тэрнээс өмнө нь гал руу орох битгий хэл, гал гарч байхыг ч бараг харж байгаагүй.