“Аав нь охиноо, ээж нь хүүгээ, үр нь аав, ээжийгээ, ах нь дүүгээ, дүү нь ахыгаа, эгчийгээ, хэн бүхэн найз нөхдөө, хань ижлээ гарцаагүй хайрлаж байсан хайр л үгүйлэгдэхээс өөр юу үгүйлэгдэнэ гэж, энэ хорвоо дээр. Ерөөс хайр шиг тод мөртэй, тодрох дурсамжтай зүйл хаана байна. Би ч бас хожмоо намайг хайрласан бүгдийг үгүйлж, дурсаж, санах юм байна...” гэсэн толгой дүүрэн эргэцүүлэлтэй, том санаа алдалттай үзэж суулаа, өчигдөр яруу найрагч Б.Лхагвасүрэн агсны “Үгүйлэгдсэн хайр” жүжгийг. Зохиол нь энэ эрхмийнх. Найруулга нь Төрийн соёрхолт Н.Наранбаатар найруулагчийнх. Сайхан хоршил, гарцаагүй очиж үзэх авторууд байгаа биз...

    Үгүйлэгдэнэ ээ гээд байгаа тэр хайр гэгч нь өөрөө том зүйл биш...

      Хайр бол дүн өвлөөр даарч зогсоход минь ирэх дулаан ороолт, бээлий, бороонд нороход дэлгэсэн шүхэр, сайхан үгс, зөөлөн харц, тэврэлт. Болоогүй бас өвдөлт, шаналалт, гомдол, тунирхал, баяр хөөр, зүрх дүүрэн догдлол. Хөлөө холгосон ч тэмүүлэн гүйх, гар нь бээрсэн ч хүлээн зогсох итгэл. Ийм байхад амьдарч, амьсгалж ахуй бүх агшинд амь халуунаараа цохилох энэ хайр гэгч зүйлийг бид үгүйлэхгүй гээд яах билээ. Хамгийн энгийн жишээ л гэхэд, өдөр бүр чамд урмын сайхан үг хэлж, цэцэг бэлэглэдэг хүн чинь байхгүй боллоо гэхэд бид тэр хүнийг, тэр хором мөчийг, дулаан үгсийг нь, анхилуун үнэрт цэцгийг нь санахгүй гэж үү. Өдөр бүр санагдахгүй юм гэхэд нэг удаа ч болов үгүйлэгдэнэ. Энэ чинь л шүү дээ. Үгүйлэх зүйлийг бид байнга, үргэлж, мөнхөд үгүйлэхээрээ үгүйлэгдэж байгаа хэрэг биш шүү дээ. Аль нэг цаг, мөч, чөлөөнд ч байсан болно. Гол нь үгүйлэгдэж байна гэдэг л тэнд хайр байсан байна гэсэн л үг гэдгийг үзэгчийнхээ өнцгөөс онцлон тунгааснаа энд тэмдэглэж байна.

   ЖҮЖИГТ

Магадгүй аав, ээжийнхээ өмнөөс үг сөрөх, тэднээс том болчихсон мэтээр сэтгэх он цаг хүн бүрд л их, бага хэмжээгээр байдаг байх.

Мөн энэ жүгийг үзсэн, үзэх охидуудын чих тавин, бүр сэтгэл зүрхээрээ сонсох ёстой нэг хэсэг байсныг энд нууц хэвээр үлдээе. Үзсэн нь угаас мэдэж байгаа байх. Охид минь дээ, бид чинь бүгдээрээ ээж болно шүү дээ...