Хөдөлмөрийн баатар, Төрийн шагналт, Ардын уран зохиолч Д.Пүрэвдоржийн төрсөн өдөр өнөөдөр тохиож байна.

                 Тэрбээр Өвөрхангай аймгийн Бүрд сумын уугуул бөгөөд сумынхаа бага сургуулийг дүүргэж, 1953 оноос Улсын Хөгжимт драмын театрт ажиллаж, 1957 онд Улаанбаатар хотын намын хорооны дэргэдэх Марксизм-Ленинизмын оройн их сургууль, 1965 онд Москва хотноо М.Горькийн нэрэмжит утга зохиолын дээд сургуулийг тус тус төгссөн байна. Дайны өдрүүдийн хүн зоны аж ахуй, жаргал, зовлон, баяр, гунигаас бүтээлийнхээ санааг олж,  “Хөх даалимбан тэрлэг”, “Хар цас”, “Шивээ хиагт” зэрэг шүлэг, найраглал бичсэнийг бид уншиж өссөн. Тэдгээрээс сэтгэлд тун ойрхон нь “Хөх даалимбан тэрлэг”. Дайнд эр нөхрөө явуулсан эхнэр, тэдний ахуй амьдралыг тийм сайхан урнаар дүрслэн буулгасан найраглал одоогоор түүнээс өөр байхгүй. Цаашлаад “Сэгс цагаан богд” байна. Дууль болтлоо мөнхөрсөн тийм сайхан бүтээлийг өнөөдөр ч уншихад сэтгэл дэнслүүлж, сайхан хотын хөөрхөн хархүү, тэнэгэр говийн тэмээчин бүсгүйн хайр сэтгэлийн дотоод ертөнцөд орох шиг, хүрэх шиг дотно мэдрэмж төрдөг. Харин “Тусгаар тогтнол” унших бүрд бахархал омогшлын халуун гал цээжинд дүрэлзэж, тусгаар улс байна гэдэг, өөрсдийн эрх чөлөөтэй оршино гэдэг хэчнээн сайхныг мэдрэх шиг болдог. Онцолж байгаа нь л ид болохоос “Чингис”, “Сумын наадмаар”, “Миний нэр Монгол”, “Хүнтөрөлхтөнд хүргэх үг”, “Гэргий”, “Сайн цагийн мянган бурхан” гээд олон ч шүлэг, найраглал бий. Дууны шүлгээс нь гэхэд бидний эчнээ мэдэхээр “Хаврын шөнийн бодол”, “Орчлонд би азтай төржээ”, “Алтан шар зам”, “Дөрвөн цагийн тал”, “Хөдөө нутаг сайхан”, “Чи минь битгий мартаарай” гээд хөвөрнө.